فخبر و الحمد للَّه الذى يحيى الموتى و يميت الاحياء و هو على كلّ شي‌ء قدير»: حمد خدايى را كه برشد و سلطه پيدا كرد و حمد خدايى را كه باطن گرديد و مطلع شد و حمد خدايى را كه مرده را زنده مى‌كند و زندگان را مى‌ميراند و او بر همه چيز قادر است.

قسم دوم ذكر، تهليل و تكبير است.

ربعى از فضيل از امام باقر يا امام صادق ٨ روايت نمود كه فرمود: تهليل (لا اله الا الله) و تكبير (الله اكبر) را زياد بگوييد زيرا خدا چيزى را از تكبير و تهليل بيشتر دوست ندارد. و از پيامبر ٦ روايت شد كه: آن حضرت فرمود: بهترين عبادت «لا اله الا الله» است.

قسم سوم ذكر تسبيح است.

يونس بن يعقوب گفت از امام صادق ٧ پرسيدم: هر كس صد بار «سبحان الله» بگويد آيا از جمله كسانى خواهد بود كه خداى را زياد ذكر كرده است؟ فرمود: بله.

[حضرت سليمان و مرد كشاورز]

حكايت شده كه لشكرگاه حضرت سليمان بن داود ٧ صد فرسنگ در صد فرسنگ بوده است. بيست و پنج فرسنگ براى طايفه جن و بيست و پنج فرسنگ براى انسانها و بيست و پنج فرسنگ براى پرندگان و بيست و پنج فرسنگ براى حيوانات وحشى و آن حضرت هزار كاخ شيشه‌اى بر روى چوب داشت كه سيصد زن در آن بودند و هفتصد كنيز مخصوص داشت و اجنه براى او فرشى از طلا و ابريشم بافته بودند كه دو فرسنگ در يك فرسنگ بود و منبر طلايى وى را در وسط آن مى‌گذاشتند و حضرت بر آن مى‌نشست و در كنارش ششصد هزار صندلى طلا و نقره بود و پيامبران بر صندليهاى طلا مى‌نشستند و علما بر صندليهاى نقره قرار مى‌گرفتند و در اطراف ايشان مردم بودند و در اطراف مردم اجنّه و شياطين حضور داشتند و پرندگان با بالهايشان بر ايشان سايه مى‌انداختند تا آنكه خورشيد بر آنها نتابد و باد صبا بساط (فرش) سليمان (ع) را بلند مى‌كرد و در روز به اندازه يك ماه راه مى‌رفتند. و روايت شده است كه طوفان آن را حركت مى‌داد و باد آرام آن را به دوش مى‌كشيد خداى تعالى در حال سير بين آسمان و زمين به حضرت سليمان (ع) فرمود كه من بر سلطنت تو اضافه كردم به اينكه هر كس سخنى بگويد باد به‌