در من دميد (وحى كرد) كه آنچه را كه من دوست دارم دوست بدار زيرا از همه چيز جدا مى‌شوى مراد از اين حديث دنياست زيرا دنيا به واسطه مرگ فانى مى‌شود، و از انس حاصل شده به هنگام مرگ متنعم مى‌شود و مراد از در حفره آتشين بودن و يا بستان در زمان برزخ و قبر همين است.

ج ٢/ ص ٢٧٧ احياء الاحياء شماره (٢- ٦٥) ص ٢٠٨ سطر ١٦:

روايتى از امام صادق وارد شده و آن اينكه: داناترين مردم به حق سبحان راضى‌ترين آنها به قضاى الهى است در مرآة العقول مى‌فرمايد: حديث دلالت مى‌كند كه رضا به قضاى الهى تابع علم و معرفت است و شدت و ضعف مى‌پذيرد چنان كه علم و معرفت شدت و ضعف مى‌پذيرد زيرا رضا بر اين باور متكى است كه خداى تعالى قدرتمند و قاهر و عادل و حكيم و لطيف به بندگان خود مى‌باشد و جز آنچه كه شايسته حال ايشان است انجام نمى‌دهد و وى سرپرست جهان و در دست وى نظام عالم قرار دارد هر چه معرفت به اين امور عميق‌تر باشد رضا به قضاى حق سبحان بيشتر و كاملتر است و نيز رضا به قضاى حق سبحان از ميوه‌هاى درخت محبت است و محبّت تابع معرفت است و اگر محبت كامل و تمام شود و به عشق بدل شود هر چه كه از محبوب به وى مى‌رسد از آن لذت مى‌يابد و اين بلندترين مرحله كمال است.

اگر با ديگرانش بود ميلى‌		چرا ظرف مرا بشكست ليلى‌

شماره ٦٦- ص ٢٠٨ سطر ٢٤:

خداى تعالى بشر را از گناهان پاك مى‌كند بلكه گناهان را به حسنات بدل مى‌نمايد مرحوم علامه طباطبايى در الميزان فرمود: آنچه كه ظاهر آيه‌ فَأُوْلئِكَ يُبَدِّلُ اللَّهُ سَيِّئاتِهِمْ حَسَناتٍ‌[١] خداى تعالى گناهان آنها را به حسنات بدل نمود دلالت مى‌كند با توجه به ذيل آيه كه مى‌فرمايد وَ كانَ اللَّهُ غَفُوراً رَحِيماً «و خداى تعالى آمرزنده مهربان است» آن است كه هر گناهى خودش بدل به حسنه مى‌شود و مراد از گناه، متن كار صادر شده از فاعل نمى‌باشد، يعنى آن حركت‌هاى مخصوصى كه مشترك بين گناه و طاعت است مثل عمل جماع و مباشرت با زنان كه مشترك بين زنا و نكاح است بلكه صفت فعل است از آن جهت كه با امر خدا موافق است و يا مخالف مى‌باشد مثلا از آن روز كه انسان از آن متاثر مى‌شود و در وى مى‌ماند، ولى آن فعلى كه عبارت از

[١] - ٢٥/ فرقان، ٧٦.