آداب راز و نياز به درگاه بى نياز (ترجمه عدة الداعى) - ابن فهد حلي؛ مترجم محمدحسين نائيجي - الصفحة ٣٦٠ - يادداشتهاى باب پنجم

دوّم: روز و يا شب جديدى را شروع مى‌كند كه از حوادث و بلايا و يا فوايد دنيوى و اخروى خالى نيست، لذا بايد با استمداد از حضرت حق دفع مضرات و جلب خيرات نمود، و براى آنها آمادگى كسب نمود.

سوّم: در اين اوقات هنوز به كارهاى روزانه مشغول نشده، و يا به هنگام غروب آفتاب از كارهاى روزانه فراغت يافته، لذا فراغتى دارد كه مى‌تواند ذكر حق تعالى كند.

چهارم: چون هنگام قدرت نمايى حق سبحان است، به اينكه حق سبحان سبى را روز مى‌نمايد و روزى را شب مى‌نمايد و همين دگرگونى و تحول منشأ خيرات فراوان مى‌شود، لذا ثنا و حمد و شكر تازه‌اى را مى‌طلبد.

پنجم: در اين دو ساعت روشن مى‌شود كه عالم در حال دگرگونى و تغيير است، و هرگز بر حالى باقى نمى‌ماند ولى آنكه باقى مى‌ماند و هميشه و دايمى است حق سبحان مى‌باشد لذا به همانند خليل الرحمن مى‌گويد: «انى لا احب الآفلين» من غروب‌كنندگان را دوست نمى‌دارم و عارف متنبّه مى‌شود كه حق سبحان مستحق تسبيح و تهليل و تحميد و تمجيد است.

ششم: در اين دو ساعت همه مخلوقات در آسمانها و زمين با زبان حال خود مى‌گويند كه مربوب حق سبحان هستند و نيازمند وى مى‌باشند «ان من شي‌ء الا يسبّح بحمده و لكن لا تفقهون تسبيحهم» در اين دو وقت اين تسبيح روشنتر و ظاهرتر است.

هفتم: شايسته است كه انسان در همه اوقات خود را محاسبه كند ولى در اين دو وقت چون ملايكه شب عروج مى‌كنند و ملايكه روز مى‌آيند و يا بر عكس، محاسبه بهتر است و قصور و تقصير خود را در نظر گيرد و استغفار كند و بر طاعات شكر و سپاس گويد.

با تصرف از ص ٢٢ مرآة ج ١٢ شماره ٦٩ ص ٢١٥ سطر ٩:

چرا تسبيح نصف ميزان است.