شرح اصول فقه - محمدى، على - الصفحة ٢٦١ - باب ششم شهرت

باب ششم

شهرت

باب ششم از ابواب مباحث حجت باب شهرت است.قبل از اينكه وارد بيان محل نزاع شويم،مقدمۀ معناى لغوى شهرت و اقسام شهرت در اصطلاح و احكام هريك را بيان مى‌كنيم:

معناى لغوى:شهرت در لغت عرب به معناى شايع شدن،آشكار شدن و بالا رفتن به كار رفته هنگامى كه شخصى شمشيرش را از غلاف بيرون مى‌كشد و بالا مى‌برد عرب مى‌گويد:شهر فلان سيفه،يعنى شمشيرش را ظاهر نمود و بالا برد و يا گفته مى‌شود سيف مشهور،يعنى شمشيرى كه از غلاف به‌درآمده و بالا رفته و در ميان آسمان و زمين مى‌درخشد.

شهرت به‌طور كلى در اصطلاح فقها و محدثين سه قسم است:

١.شهرت روايى:عبارت است از اينكه مشهور محدثين حديثى را روايت كرده باشند اعم از اينكه مشهور علما و فقها طبق آن عمل كرده باشند و يا عمل نكرده باشند البته مشروط بر اينكه به سرحد تواتر نرسد چنين حديثى را مى‌گويند خبر واحد مشهور و يا خبر واحد مستفيض.

٢.شهرت عملى:عبارت است از اينكه هشتاد درصد فقهاى طبق حديثى عمل نموده و طبق آن فتوا داده باشند اعم از اينكه مشهور محدثين اين حديث را نقل كرده