شرح اصول فقه - محمدى، على - الصفحة ٢٧٣ - باب هفتم سيره

باب هفتم

سيره

باب هفتم از ابواب مباحث حجت باب سيره است،كلمۀ سيره اسم مصدر است از مادۀ سار يسير سيرا و مسيرا و جمع آن سير و سيرات است و به معانى مختلفى آمده كه يكى از آن معانى طريقه و روش است.عرب مى‌گويد:فلان حسن السيرة أي حسن السلوك بين الناس و به همين معناست اين جملۀ شريفه:من طابت سريرته حسنت سيرته اى من طابت نيته حسن سلوكه كسى كه نيت پاكى داشته باشد رفتار نيكو خواهد داشت.

اصطلاحا سيره عبارت است از بناى عملى انسان‌ها در طول تاريخ بر انجام كارى و يا بر ترك آن.

سيره بر دو قسم است:

١.سيرۀ عقلاييه و يا بناى عقلا و آن عبارت است از بناى عملى همۀ عقلاى عالم و به تعبير ديگر بناى عملى عرف عام و تودۀ مردم(از هر دينى و مسلكى كه باشند)بر انجام كارى مثل عمل به ظواهر كلمات و يا بر ترك كارى مثل ترك آميزش با محارم.

٢.سيرۀ متشرعه و يا سيرۀ شرعيه و يا سيرۀ اسلاميه و آن عبارت است از بناى عملى مسلمين بما هم مسلمون بر انجام كارى و يا بر ترك كارى كه اين سيره از اسلام نشأت گرفته نه از عرف عام،خود سيره متشرعه داراى دو شعبه است: