بعد انقضاى عدۀ وفات تجديد عقد كرد. و دور نيست كه به اخبار زينب بعد از عقد هم توان اكتفا كرد. چون مانعى نيست از براى تصديق قول او، و مسلمى است و منازعى ندارد. و دليلى بر بطلان آن عقد بذاته نبود. بلكه بطلان آن مراعى بود تا هنگام ظهور حال. و على اى حال، اولى در اين صورت (خصوصا با عدم مأمونه بودن زينب) تجديد عقد نكاح است. و اما حرمت ابدى پس آن دليلى ندارد.

٢٩٩: سؤال:

شخصى در سن دوازده يا بيشتر با شخصى وطى نموده، دخول حشفه در ذهن نيست. آيا مىتوانند كه همشيرۀ يكديگر را حباله نمايند يا نه؟

جواب:

مفعول همشيرۀ فاعل را مىتواند بگيرد هر چند تمام عضو داخل شده باشد، على الاشهر الاظهر. و بر فاعل حرام است همشيرۀ مفعول اتفاقا در صورتى كه تمام حشفه داخل شده باشد، و على الاشهر الاظهر هر گاه بعض حشفه داخل شده باشد. پس همين كه داند كه بعض حشفه داخل شده، حرمت حاصل مىشود. هر چند در ساير مواضع (مثل وجوب غسل) معيار دخول تمام حشفه است. و امّا هر گاه شك در مطلق ادخال داشته باشد، پس در آنجا حرمت ثابت نيست مطلقا.

٣٠٠: سؤال:

آيا ناظر به نامحرم تا چه قدر از مسافت، آثم مىباشد؟.

جواب:

مقدارى از براى آن معين نيست، و حد آن رؤيت بدن او است. و امّا ديدن شبح آن از دور مضر نيست.

٣٠١: سؤال:

هر گاه از بالاى حايلى مثل چادر شب كه بدنش نمايان نباشد و لذت ببرد يا نبرد، چه صورت دارد؟.

جواب:

در صورت عدم تلذذ اشكال در جواز نيست. و امّا با وجود تلذذ در صورتى كه حجم بدن را حكايت كند مشكل است. بلكه صورتى ندارد.

٣٠٢: سؤال:

آيا زن پير و جوان خيمه نشين و دهقان كه مطلقا پرواى حرف زدن و رو گرفتن ندارند، كسى با ضرورت يابى ضرورت با ايشان حرف زند، يا به صورت ايشان نگاه كند به لذت يابى لذت، چه صورت دارد؟ به تفصيل بيان فرمايند.

جواب:

هر گاه در نظر، ريبه و خوف وقوع در معصيت باشد، يا به قصد تلذذ باشد، جايز نيست. خواه پيرو خواه جوان و خواه اهل باديه و خواه اهل بلدان و خواه اهل ذمّه و خواه اهل اسلام و خواه محرم و خواه نامحرم. و هر گاه ريبه و قصد تلذذ نباشد، نظر كردن به «قواعد نسوان» يعنى پيران نااميد از تزوج و حصول لذت از ايشان، جايز است