تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٦١ - شرح آيات

كره واحدى داشته و در آن انفجار عظيمى پيش از ١٥ ميليارد سال قبل صورت گرفته و پس از آن به گسترش ادامه داده و فاصله ميان جرمهاى آن پيوسته در حال افزايش بوده است، و چنان كه جورج گاموف گفته است: فضاى محيط بر ما كه از ميلياردها كهكشان تشكيل شده، در حال گسترش سريع است، و در واقع جهان ما ساكن نيست و انبساط يافتن آن امرى مؤكد است.

و معرفت پيدا كردن به اين حقيقت، كليدى براى معماهاى جهان است، چه اگر جهان اكنون در حالت انبساط و گسترش دايمى قرار گرفته است، ناگزير مى‌بايستى در روزى از روزها حالت انقباض مى‌داشته باشد. [٤١] و بعضى سرعت گسترش و انبساط اجرام آسمانى و دور شدن آنها را از يكديگر، ٦٦ هزار كيلومتر در ثانيه دانسته‌اند. [٤٢] مايه شگفتى آن كه، بنا بر آنچه گفته‌اند، هر چه از يكديگر دورتر شوند، سرعت دور شدن آنها از يكديگر افزايش پيدا مى‌كند.

آيا اين گسترش و انبساط تا چه اندازه امتداد پيدا مى‌كند، و در كجا متوقف خواهد شد و پايان كار چگونه پيشبينى مى‌شود؟

دانش همه اينها در نزد خدا است، ولى اين گسترش عظيم بدون تدبير و نگهبانى از جانب سلطان عالمى كه توازن آن را حفظ مى‌كند و به تدبير امور آن مى‌پردازد صورت پذير نمى‌شود.

٣- بعضى از دانشمندان فضايى بر آنند كه: اجرامى آسمانى با گذشت زمان هستى پيدا مى‌كند، و در پاره‌اى از گوشه‌هاى اين فضاى وسيع به چيزهايى برخورد كرده‌اند كه آغاز تكون و پيدايش خورشيدهايى با درخشندگى بسيار بيشتر از خورشيدهاى موجود است.

/ ٦٣ معماهاى آسمانها هنوز بسيار است، و امكان آن هست كه با ساخته شدن‌