تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٥٢ - شرح آيات

يعنى اواخر شب و اوايل صبح، و وحى به اين بس نمى‌كند، بلكه علاوه بر آن مى‌گويد كه نجات نعمتى الاهى بود، و نه نتيجه حالتى بشرى يا تصادف.

نِعْمَةً مِنْ عِنْدِنا «نعمتى از جانب ما.» ولى مربوط به واقعيتى بشرى يعنى سپاسگزارى است كه از يك دوره تكامل مى‌گذرد

ايمان+ عمل و شكر بالا رفته از طرف انسان+ اراده الاهى به توفيق نعمت نازل شده از جانب خدا.

و پروردگار ما اين دوره را به شخص لوط (ع) اختصاص نمى‌دهد، بلكه از ذكر خاص به عموميت داشتن آن مى‌پردازد، و از شاهد به سنّت.

كَذلِكَ نَجْزِي مَنْ شَكَرَ «بدين گونه كسى را كه سپاس گزارد پاداش مى‌دهيم.»/ ٢٥٠ هر كس مى‌خواهد بوده باشد، و در هر مكان و زمان.

[٣٦- ٣٧] و قرآن به تأكيد در اين باره مى‌پردازد كه عذاب به نوبه خود تكامل يافته بود.

انحراف بشرى+ هشدارهاى الاهى+ تكذيب بشرى و اصرار بر انحراف عذاب از جانب خدا يعنى نقمتى در مقابل نعمت.

لوط انحراف اجتماعى را تشخيص داد، و كوشيد تا آن را تغيير دهد و اصلاح كند، پس قوم خويش را از عواقب گمراهيشان بيم و هشدار داد و به ايشان گفت كه آنان را گرفتار انتقامى شديد خواهد كرد كه از جانب خدا در معرض آن قرار خواهند گرفت.

وَ لَقَدْ أَنْذَرَهُمْ بَطْشَتَنا «و آنان را از خشم و سختگيرى ما ترساند.» به جاى آن كه درباره اين بيم دادن بينديشند و از آن پند گيرند، گرفتار شك شدند، و به تكذيب تنها بسنده نكردند، بلكه يكديگر را بر آن تحريك مى‌كردند كه به بيم دادنهاى شديد توجه نكنند و به جدال و مراء (فتماروا) بپردازند و