كه در هنگام ارتكاب آن اختيار مى‌كند، چه ممكن است شخص گاهى به گناه كوچكى كشيده شود، ولى اگر براى چالش كردن درباره قدرت خدا و عناد و استكبار ورزيدن در برابر او چنين كند، همان گناه صغيره عنوان كبيره پيدا مى‌كند، و در حديث شريف آمده است كه: «خدا گاه بنده را بر گناهى مى‌بيند و به او مى‌گويد: هر چه مى‌خواهى بكن كه من هرگز تو را نخواهم آمرزيد».

گاه انسان، در برابر فشارهايى هولناك مرتكب گناهى بزرگ مى‌شود، ولى هر چه زودتر پشيمان مى‌شود و از آن توبه مى‌كند و خداوند متعال گناه او را مى‌آمرزد ... و خداى تعالى گفته است وَ الَّذِينَ إِذا فَعَلُوا فاحِشَةً أَوْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ ذَكَرُوا اللَّهَ فَاسْتَغْفَرُوا لِذُنُوبِهِمْ وَ مَنْ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ إِلَّا اللَّهُ، وَ لَمْ يُصِرُّوا عَلى‌ ما فَعَلُوا وَ هُمْ يَعْلَمُونَ* أُولئِكَ جَزاؤُهُمْ مَغْفِرَةٌ مِنْ رَبِّهِمْ وَ جَنَّاتٌ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ خالِدِينَ فِيها وَ نِعْمَ أَجْرُ الْعامِلِينَ‌ «و كسانى كه چون گناهى فاحش مرتكب شوند، يا بر خود ستم كنند، به ياد خدا مى‌افتند و براى گناهان خويش طلب آمرزش مى‌كنند، و جز خدا كيست كه گناهان را بيامرزد، و بر آنچه كرده‌اند اصرار نمى‌ورزند و مى‌دانند* جزاى اين گونه كسان آمرزش پروردگارشان است و باغهايى/ ١٨٣ كه در زير درختان آنها نهرها روان، جاودانه در آنها مى‌مانند و چه نيكو است پاداش عمل كنندگان». [٧٥] آيا با اين قاعده چه كس مى‌تواند گناهى را كه آدمى مرتكب شده است طبقه بندى كند و بگويد كه آيا از صغائر است يا از كبائر؟

او خدا است كه بر دقايق و جزئيات زندگى انسان و در همه مراحل آن وقوف دارد. و خدا درباره بهشتش دروغ نگفته. آرى، او است كه ما را آفريده، و از روزى كه در شكمهاى مادرمان بوديم تا آن روز كه از دنيا برويم ما را پرورش مى‌دهد، و حتى از عوامل وراثتى و تربيتى كه در ساختن شخصيت انسان تأثير دارند و در حالت جنينى به او انتقال يافته‌اند، آگاهى دارد.

هُوَ أَعْلَمُ بِكُمْ إِذْ أَنْشَأَكُمْ مِنَ الْأَرْضِ وَ إِذْ أَنْتُمْ أَجِنَّةٌ فِي بُطُونِ أُمَّهاتِكُمْ‌

[٧٥] - آل عمران/ ١٣٥ و ١٣٦.