تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٥٣ - شرح آيات

اگر خوب بوده است جزاى خوب، و اگر بد بوده است جزاى بد.

[٣٨] و مثل ديگرى نيز ما را به حقيقت مسئوليت و جزا هدايت مى‌كند كه آن را در قصه فرعون مى‌خوانيم كه آن نيز آيت آشكارى براى مردم است.

وَ فِي مُوسى‌ إِذْ أَرْسَلْناهُ إِلى‌ فِرْعَوْنَ بِسُلْطانٍ مُبِينٍ‌ «و در موسى كه او را با نشانه تسلطى آشكار به سوى فرعون فرستاديم.» خدا موسى را نزد فرعون كه طاغوت روزگار خود بود فرستاد، و او را با برهان و سلطانى آشكار مجهز كرد كه در كلمه حق و عصا و يد بيضا تجسم پيدا مى‌كرد.

[٣٩] ولى آيا جواب فرعون چه بود؟

فَتَوَلَّى بِرُكْنِهِ‌ «پس (فرعون) از او روى برتافت.» فرعون موسى و آيات آشكار او را با تمام وجود و نيروى بدنى يا نظامى خود تكذيب كرد.

وَ قالَ ساحِرٌ أَوْ مَجْنُونٌ‌ «و گفت كه: جادوگر است يا ديوانه.» در آن هنگام كه منكر رسالت شد، متحير ماند كه چگونه حقيقت آن را تفسير كند، پس اگر صاحب آن جادوگر باشد،/ ٥٤ در پى دست يافتن به مال و مقام است، پس چرا به چالش سلطنت او مى‌پردازد؟ چرا همچون ديگر جادوگران در مقابل او به خضوع نمى‌پردازد؟ و اگر ديوانه است، پس اين حجت بالغه و نشانه آشكار در دست او چه مى‌كند؟ آيا اين معجزاتى كه پيوسته از دست او مشاهده مى‌شود چيست؟

اين ترديد در نزد همه كسانى كه به حق كافر مى‌شوند شايع است، و در برابر حجتها و برهانهاى رسا و كامل به خيره‌سرى مى‌پردازند، و اين همه براى آن است كه حق بر صحنه مسلط شود و كسى قدرت گريختن از آن را نداشته باشد.

[٤٠] به پايان كار ايشان بنگر كه خدا آنان را به قوت خود گرفت و نتوانستند از جزاى عادلانه او به همان گونه بگريزند كه از حقى كه آنان به آن دعوت كرده بود گريختند، و سپس آنان را به صورتى در دريا افكند و هلاك كرد