تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٥١ - شرح آيات

حوادث ديگرى توجيه مى‌كردند، پس ايشان به همان گونه باقى ماندند كه در آغاز سوره از آنان توصيف كرده‌ وَ إِنْ يَرَوْا آيَةً يُعْرِضُوا وَ يَقُولُوا سِحْرٌ مُسْتَمِرٌّ «و اگر آيتى ببينند، از آن اعراض مى‌كنند و مى‌گويند سحرى پيوسته است». [٤٦] [٣٤- ٣٥] آرى، آنان تكذيب كردند، ولى خدا رهاشان نكرد، و بر سر ايشان بادى آكنده از سنگهاى خرد (طوفان شن) در آغاز كار فرو فرستاد، تا آخرين هشدار و علامت براى لوط و مؤمنان همراه او به نزديكى عذاب بوده باشد، كه شايد اين حادثه در پايان شب اتفاق افتاده باشد، ولى عذاب حقيقى را موكول به/ ٢٤٩ صبح كرد كه از خانه‌ها خارج مى‌شدند.

إِنَّا أَرْسَلْنا عَلَيْهِمْ حاصِباً «بر ايشان سنگريزه فرستاديم».

ولى عنايت الاهى مؤمنين را حفظ كرد، چه خدا به لوط (ع) فرمان داد كه همراه با مؤمنان از شهر خارج شوند و به جايى مأمون از عذاب كوچك كنند فَأَسْرِ بِأَهْلِكَ بِقِطْعٍ مِنَ اللَّيْلِ وَ لا يَلْتَفِتْ مِنْكُمْ أَحَدٌ إِلَّا امْرَأَتَكَ إِنَّهُ مُصِيبُها ما أَصابَهُمْ إِنَّ مَوْعِدَهُمُ الصُّبْحُ أَ لَيْسَ الصُّبْحُ بِقَرِيبٍ‌ «پس كوچ كن با كسان خود در پاره‌اى از شب، و هيچ يك از شما رويگردان نخواهد شد مگر همسرت كه به او خواهد رسيد همان كه به ايشان خواهد رسيد، و وعده‌گاه آنان صبح است، مگر صبح نزديك نيست؟»، [٤٧] پس كوچ كردند، و اين دليل بر آن است كه اين عمل با مراقبت و اشراف مستقيم خدا صورت مى‌گرفت و تصادفى نبود و حتى خروج ايشان به سبب بروز مقدمات طبيعى براى عذاب صورت نگرفت، بلكه انجام آن به دستور خداوند متعال بود، و اگر اين دستور نبود همچون ديگران در سرزمين خود باقى مى‌ماندند، و به همين جهت قرآن تأكيد مى‌كند كه خدا آنان را نجات داد.

إِلَّا آلَ لُوطٍ نَجَّيْناهُمْ بِسَحَرٍ «مگر خاندان لوط كه آنان را در هنگام سحر نجات داديم.»