تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٨٧ - شرح آيات
حوريات از سراپرده بيرون مىآيند و وارد كاخها مىشوند» [١٦٠] و حوريان نيز قصر نشين مىشوند.
در حديثى از امام صادق عليه السّلام به اين معنى اشاره شده و گفته است
«حوريان سفيد پوست و پوشيده در خيمههاى درّ و ياقوت و مرجانند، و هر خيمه را چهار در است و بر هر درى هفتاد كنيز برجسته پستان دربانى مىكند، و هر روز براى ايشان كرامتى از جانب پروردگار عزّ ذكره مىرسد، و خدا آنان را به مؤمنان بشارت مىدهد»، [١٦١] و پيامبر صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم گفت: «هر خيمه و سراپرده مرواريدى است كه در ازاى آن در آسمان شصت ميل است» [١٦٢] پس آنان ملكههاى بهشتند و در پيرامون آنان كنيزكانشان قرار گرفتهاند.
اينها همه از چيزهايى است كه خدا به بندگان خايف از مقام خودش وعده داده است، و در اين شك نيست كه وعده الاهى به صورتى عميق و فراگير/ ٣٦٩ با خواستههاى انسان مىخواند، و بهشت تصوير كننده فضيلتى است كه انسان با عمل خويش براى فرداى خود فراهم مىآورد، و مؤمن به هيچ زنى نظر ندارد بلكه در همسر و شريك زندگى خود خواستار صفاتى معين است كه از مهمترين آنها عفت و طهارت است، چه اينها از خصوصيات خاندان صالح و شايسته است، و زندگى با همسرى كه چشمش به همه جا امتداد پيدا كند، و پاكيزگى و نفس خود را به هر جنبندهاى تسليم كند، چه فايدهاى دارد؟! يا چگونه ممكن است خانوادهاى سازنده نسلهايى با فضيلت باشد، و نقش پاكيزه خود را در بناى جامعه ايفا كند، در صورتى كه مادر آن خانواده از عفاف بويى نبرده باشد؟
وعده خدا به مؤمنان كه نعمت حوريان باكره را نصيب ايشان خواهد كرد، تنها براى ارضاى خواستههاى جنسى ايشان نيست، بلكه پيش از آن تحقق بخشيدن به چشمداشتهاى معنوى آنان است، چه دخترى باكره بيش از آن همه به همسر خويش
[١٦٠] - التفسير الكبير/ ج ٢٩، ص ١٣٥.
[١٦١] - نور الثقلين، ج ٥، ص ٢٠٢.
[١٦٢] - همان جا.