تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٢٩ - شرح آيات

سرنوشت آن كسان كه از تجربه‌هاى اقوام گذشته نفعى نبردند، بر حذر داشتن از تكذيب قرآن است و نافرمانى نسبت به رسول.

خداوند داستانهاى قوم نوح را همچون آيتى براى آيندگان باقى گذاشته است، و كسانى كه بعد از ايشان آمدند مى‌توانستند با عبرت گرفتن از سرنوشت آنان، از خشم خدا پرهيز كنند، ولى آنان تكذيب كردند و عذاب خدا بر ايشان نازل شد.

كَذَّبَتْ عادٌ فَكَيْفَ كانَ عَذابِي وَ نُذُرِ «قوم عاد تكذيب كردند، پس چگونه بود عذاب و بيم دادنهاى من؟» و عاد آن قومند كه هود پيامبر (ع) به سوى ايشان به رسالت فرستاده شد، و چون او را تكذيب كردند، خدا آن قوم را به توسط باد هلاك كرد،/ ٢٢٩ و اين بيم دهنده ديگرى است كه ما را به تصديق رسالت برمى‌انگيزد.

إِنَّا أَرْسَلْنا عَلَيْهِمْ رِيحاً صَرْصَراً «و ما باد بسيار سردى را بر ايشان روانه كرديم.» بادى كه بانگى هولناك داشت، به گفته علىّ بن ابراهيم، [٢٥] و اصل آن صرير است، و از ابو بصير روايت شده است كه گفت: ابو جعفر (ع) گفت: «چون خداى عزّ ذكره بخواهد كه قومى را به گونه‌اى از عذاب معذب دارد، به فرشته موكل بر آن فرمان مى‌دهد تا آن نوع بادى را كه مورد نظر او است و مى‌خواهد با آن عذابشان كند، بر ايشان و زان كند، و گفت: پس به آن فرشته فرمان مى‌دهد تا باد را چنان به هيجان درآورد كه شير خشمگين چنان مى‌شود، گفت: و هر بادى از آن بادها را نامى است»، [٢٦] و آنچه اثر باد را ژرفتر مى‌كند، روانه شدن آن در روزى است كه خدا رحمت را از آن برداشته است.

فِي يَوْمِ نَحْسٍ مُسْتَمِرٍّ «در روزى شوم و به صورتى پيوسته.»