كه در دنيا با هشت روز شوم آغاز شد، ولى تا آخرت امتداد پيدا مى‌كند كه عذاب مقيم و دايمى است، و خدا باد را براى بركندن آنان از روى زمين فرستاد، بدان سبب كه نسبت به حق تكبر ورزيده بودند، و به چالش هود و پروردگار او پرداختند، و آيات خدا را منكر شدند، و چنان مى‌پنداشتند كه باقى خواهند ماند و هيچ كس بر ايشان پيروز نخواهد شد، و خداى تعالى گفته است فَأَمَّا عادٌ فَاسْتَكْبَرُوا فِي الْأَرْضِ بِغَيْرِ الْحَقِّ وَ قالُوا مَنْ أَشَدُّ مِنَّا قُوَّةً أَ وَ لَمْ يَرَوْا أَنَّ اللَّهَ الَّذِي خَلَقَهُمْ هُوَ أَشَدُّ مِنْهُمْ قُوَّةً وَ كانُوا بِآياتِنا يَجْحَدُونَ* فَأَرْسَلْنا عَلَيْهِمْ رِيحاً صَرْصَراً فِي أَيَّامٍ نَحِساتٍ لِنُذِيقَهُمْ عَذابَ الْخِزْيِ فِي الْحَياةِ الدُّنْيا وَ لَعَذابُ الْآخِرَةِ أَخْزى‌ وَ هُمْ لا يُنْصَرُونَ‌ «و اما عاد در زمين به استكبار و خود بزرگبينى بدون حق پرداختند و گفتند كه چه كس از ما نيرومندتر است، آيا نمى‌دانستند كه خدايى كه ايشان را آفريده از آنان قويتر است و با وجود اين منكر آيات او مى‌شدند* پس باد صرصر را در ايام شوم به سوى ايشان روانه كرديم تا عذاب خوار كننده را در دنيا به آنان بچشاند، و عذاب آخرت خوار كننده‌تر است و كسى به يارى آنان برنخواهد خاست»، [٢٧] و اين نصّ قرآنى به دو انديشه ياد شده پيش از اين اشاره مى‌كند، و با پيوستن آن با اين گفته خداى تعالى سَخَّرَها عَلَيْهِمْ سَبْعَ لَيالٍ وَ ثَمانِيَةَ أَيَّامٍ حُسُوماً «آن باد را هفت شب و هشت روز مأمور و مسخّر وزيدن پيوسته بر ايشان ساخت»، [٢٨] متوجه مى‌شويم كه «مستمر» صفت براى كلمه «نحس» است نه براى روز، بدان سبب كه روز مى‌گذرد/ ٢٣٠ و روز ديگرى به جاى آن مى‌آيد، در صورتى كه نحس همچون عامل مشترك مداومى بر جاى مى‌ماند.

امّا اين كه گفته‌اند نحس اختصاص به بعضى از روزها دارد، همچون روز چهارشنبه يا روز سيزدهم از هر ماه، بعيد به نظر مى‌رسد، زيرا كه قدرها وابسته به روزها نيست، بلكه انسان به صورت فردى يا اجتماعى عمل مى‌كند، پس روزى كه‌

[٢٧] - فصّلت/ ١٥ و ١٦.

[٢٨] - الحاقّة/ ٧.