تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٠٦ - شرح آيات
وَ ضَرَبَ اللَّهُ مَثَلًا لِلَّذِينَ آمَنُوا امْرَأَتَ فِرْعَوْنَ إِذْ قالَتْ رَبِّ ابْنِ لِي عِنْدَكَ بَيْتاً فِي الْجَنَّةِ وَ نَجِّنِي مِنْ فِرْعَوْنَ وَ عَمَلِهِ وَ نَجِّنِي مِنَ الْقَوْمِ الظَّالِمِينَ «و خدا براى مؤمنان زن فرعون را مثل زد كه گفت: پروردگارا، براى من در نزد خود خانهاى در بهشت بنا كن و مرا از فرعون و عمل او نجات ده، و از قومى كه ستمكارند خلاصيم بخش». [٣٢] آرى. نسبت داشتن با مقرّبان و صالحان بر شرف فرزندان ايشان مىافزايد، و پاداش آنان را افزايش مىدهد، تا همچون بزرگداشتى براى پدرانشان بوده باشد و نعمت آنان كاملتر شود، پس شايد يكى از فرزندان چندان به عمل نپرداخته باشد كه به درجه پدرانش برسد، در اين صورت امكان آن هست كه با شفاعت و دعاى ايشان بتواند به آنان ملحق شود و اجتماع خانواده در مقامى ايمن و آرام بهتر ميسر شود، و شايد پايان آيه دليلى بر همين امر باشد در آن جا كه مىگويد
وَ ما أَلَتْناهُمْ مِنْ عَمَلِهِمْ مِنْ شَيْءٍ «و ما چيزى از عمل ايشان نكاستيم.» پس خدا، در آن كه پسينيان را براى بزرگداشت پيشينيان به آنان ملحق مىكند، چيزى از اعمال آنان نمىكاهد.
كُلُّ امْرِئٍ بِما كَسَبَ رَهِينٌ «هر كس در گرو چيزى است كه خود كسب كرده است،» و مرهون بودن انسان به آنچه كسب كرده، دليل بر آن است كه شفاعت صالحان از فرزندانشان كه در اين آيه سخن از آن رفته، از سنت جزا دور نيست، پس اگر از پدرانشان پيروى نكرده باشند به بهشت در نخواهند آمد.
شايد بازتاب و تفسيرى از اين آيه در حديث روايت شده از رسول خدا (ص) آمده باشد كه گفت: «هر كس سنّت نيكى را رواج دهد كه پس از وى به آن عمل شود، اجر خود و چيزى برابر با اجر ايشان خواهد داشت، بى آن كه از اجر و پاداش آنان چيزى كاسته شود»، [٣٣] پس پاداش و جزاى پدران مضاعف مىشود، بدان سبب
[٣٢] - التحريم/ ١٠ و ١١.
[٣٣] - ميزان الحكمة، ج ٤، ص ٥٦٦ به نقل از كنز العمال.