تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٠٤ - شرح آيات
از ماده سرور است، چه آن به صاحبان نعمت تعلق داشت، و جمع آن أسرّة است و سرر، و تابوت مرده را براى شباهت آن در صورت بدين نام خواندهاند، و نيز براى مال نيك گرفتن به سرورى كه براى شخص از دنيا رفته با رجوع به جوار خداى تعالى و خلاص شدن از زندان (يعنى دنيا) پيدا مىشود؛ [٢٩] و سريرهاى پرهيزگاران در بهشت، با چنان ترتيبى تنظيم يافته است كه رو به روى يكديگر قرار مىگيرند و هيچ كس به ديگرى پشت نمىكند كه اين كيفيت حالت سرور و شادى را عميقتر مىسازد، بدان جهت كه نفس نظم و ترتيب را دوست مىدارد.
وَ زَوَّجْناهُمْ بِحُورٍ عِينٍ «و آنان را به همسرى حور عين (سفيد پوستان چشم درشت) درمىآوريم.» در هنگام تعمق در اين آيه و آيه پيش از آن، ارتباطى ميان نعمتهاى سه گانه قرآن كه آن را پاداش متقيان شمرده است مشاهده مىكنيم، چه نخست از مباح بودن خوردن و نوشيدن همچون پاداشى به ملتزم بودن نسبت به حلال و حرام ايشان، و خوددارى از شهوات شكم ياد كرده، و سپس از تكيه كردن آنان بر تختها سخن گفته كه نشانهاى از آرامش و آسايش است و به پاداش ترك آسايش ايشان در دنيا و تحمل رنجهاى مسئوليت در آنجا نصيب ايشان شده است، و در پايان از نعمت حور العين ياد كرده است كه پاداشى موافق و متناسب با خوددارى ايشان از اعمال حرام جنسى به شمار مىرود، و اين تدبّر به صورتى ژرف با كلمه «متقين» پيوستگى پيدا مىكند.
[٢١] از آنجا كه متقى، همچون هر شخص ديگر، در بند خير خانواده خويش است، قرآن به علاج كردن/ ١٠٧ اين مسئله با علاجى اصولى مىپردازد، و به مؤمنان وعده مىدهد كه فرزندان ايشان را در بهشت به ايشان ملحق كند تا سرور و شادى ايشان كامل شود، البته بدان شرط كه از لحاظ ايمان پيرو ايشان بوده باشند.
وَ الَّذِينَ آمَنُوا وَ اتَّبَعَتْهُمْ ذُرِّيَّتُهُمْ بِإِيمانٍ أَلْحَقْنا بِهِمْ ذُرِّيَّتَهُمْ «و
[٢٩] - مفردات الراغب، ص ٢٣٤.