تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٠٢ - شرح آيات

در صورتى كه مؤمن در بهشت به آخرين درجه لذت دست مى‌يابد، و هيچ نقصى زندگى او را تيره و منغص نمى‌سازد، و خدا حالت خرسندى از نعمت را به او عنايت مى‌كند، و احساس سيرى و بيزارى از ادامه دادن به خوردن و نوشيدن براى او پيدا نمى‌شود، و از نعمت پيوسته و بدون ناراحتى لذت مى‌برد.

/ ١٠٥ امام صادق (ع) از رسول خدا (ص) در بيان ثواب و پاداش مؤمن گفته است: «پس سر خود را بلند كند، همسر خود را چنان مى‌بيند كه نور او نزديك است نور چشم وى را از ميان ببرد، پس به مؤمن خطاب مى‌كند كه: اكنون وقت آن رسيده است كه از تو دولتى به ما برسد، و چون از او مى‌پرسد كه: تو كه هستى؟

مى‌گويد: من آنم كه خدا در قرآن ياد كرده است لَهُمْ ما يَشاؤُنَ فِيها وَ لَدَيْنا مَزِيدٌ «براى ايشان در آن جا هر چه بخواهند هست، و در نزد ما افزونتر»، پس با او همخوابه مى‌شود با نيرويى همچون نيروى صد جوان، و مدت هفتاد سال از عمرهاى پيشينيان را با او دست در گردن يكديگر كرده به سر مى‌برد، و نمى‌داند كه آيا به چهره‌اش بنگرد يا به پشتش يا به ساق پايش»، [٢٦] و در حديثى ديگر: «پس به اندازه پانصد سال از سالهاى دنيا را، با يكديگر دست در گردن به سر مى‌برند و هيچ يك از آن دو گرفتار ملامت نمى‌شود». [٢٧] امام صادق (ع) گفت: «مرد در بهشت به اندازه ايام دنيايش بر سر سفره مى‌نشيند، و در يك بار خوراك خوردن به مقدار همه آنچه در دنيا خورده بود غذا مى‌خورد». [٢٨] از بزرگترين نعمتهايى كه به پرهيزگاران مى‌رسد، نعمت سپاسگزارى از خدايى است كه نعمتهايى بر نعمتهاشان مى‌افزايد لَئِنْ شَكَرْتُمْ لَأَزِيدَنَّكُمْ‌، و احساس نعمت و در پى آن سپاسگزارى، در آن هنگام عميقتر است كه از رنگهاى گوناگون عذاب اهل جهنم آگاه شود كه آنان را به ياد نجات يافتن از آن مى‌اندازد،