تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٨٩ - شرح آيات

در المنجد آمده است: رف عبارت از چيزى است كه از درخت و گياه آويخته باشد، و هر چيزى كه از اندازه بيشتر باشد و تا بخورد، و پارچه حرير نازك، و پارچه‌اى است كه بر سراسر قسمت پايين خيمه‌ها آويخته مى‌شود، و آن قسمت از زره است كه آويخته مى‌شود ... [١٦٣] و ضرب المثلى عربى آن است كه هر جامه عريض رفرف دارد، و آنچه همه اين معانى را در خود جمع مى‌كند آن است كه بر اثر باد يا حركت تكان مى‌خورد، و شايد معنى رفرف موجود در آيه پشتيها و بالشهايى ساخته از ديبا است كه بسيار آكنده نبوده باشد كه با تكيه كردن بر آنها فرو مى‌رود و جابه‌جا مى‌شود، و اما عبقرى پارچه‌ها و گستردنيهاى آراسته به حرير است و اعراب پارچه‌هاى حرير را كه با دقت و زيبا بافته شده باشد عبقريات مى‌گويد، و به انسان هنگامى عبقرى (نابغه) مى‌گويد كه عقلش شكفتگى و گستردگى پيدا كرده باشد، و مواهب او از حدّ معمول بالاتر باشد، و پروردگار ما نگفت «عبقرى» و بس بلكه صفت «حسان» را كه حكايت از فزونى زيبايى مى‌كند بر آن افزوده، به همان گونه كه رفرف را با صفت سبز توصيف كرد كه بهترين رنگ براى پشتيها و تكيه‌گاهها و بالشها است.

[٧٧] فَبِأَيِّ آلاءِ رَبِّكُما تُكَذِّبانِ‌/ ٣٧١ نعمتهاى خدا كه در دنيا انسان و آفريدگان را احاطه كرده، و نعيمى از او كه چشم به راه مؤمنان در آخرت است، دليل بر رحمانيت او است.

[٧٨] تَبارَكَ اسْمُ رَبِّكَ ذِي الْجَلالِ وَ الْإِكْرامِ‌ «فرخنده است نام پروردگارت كه خداوند جلال و شكوه و بزرگوارى است.» «تبارك» از نامهاى عمده چهارگانه براى خدا است، يعنى سبحان، تعالى، تبارك و اللَّه، و علّامه مجلسى (رض) گفته است: و اما تبارك از بركت است، و او عزّ و جلّ صاحب بركت است، و فاعل و خالق بركت و به وجود آورنده آن در ميان آفريدگان خويش است، و تبارك و تعالى عن الولد و الصاحبة و الشريك و