تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٤٣ - شرح آيات

نكردن به قرب او، و نگاه نكردن به آيات قدرت او در جان خودت و در آفريدگان، و بازماندن از تلاش براى آخرت كه خانه باقى و برقرار تو است.

و باز پسين كلمه

چون آنچه خدا از رحمت خود به ما وعده كرده است در آسمان قرار دارد، به همين سبب به ما فرمان داده است كه در هنگام دعا كردن رو به آسمان داشته باشيم. و در حديثى به جا مانده از امير المؤمنين عليه السلام آمده است كه گفت

«هنگامى كه يكى از شما از نماز خود فارغ شد، بايد دستهاى خود را به طرف آسمان بلند كند، و به دعا كردن بپردازد»، پس ابن سبا گفت: اى امير مؤمنان! مگر خدا در همه جا نيست؟ و او گفت: «چرا»، و ابن سبا گفت: پس چرا بايد دست به طرف آسمان بلند شود؟ پس امام (ع) گفت: «آيا در قرآن نخوانده‌اى كه وَ فِي السَّماءِ رِزْقُكُمْ وَ ما/ ٤٤ تُوعَدُونَ‌؟ پس از كجا بايد روزى را بخواهيم جز از جايگاه آن، و جايگاه رزق و آنچه خداى عزّ و جلّ و عده داده در آسمان است». [٣٤] [٢٣] نزديكترين چيزها به تو خودت هستى، و خود و نفس در هنگام انديشيدن تجلّى پيدا مى‌كند، و بزرگترين لحظه‌هاى تفكر و انديشيدن در آن هنگام است كه سخن مى‌گوييم، و بعضى گفته‌اند: مگر من فكر نمى‌كنم، پس من هستم و وجود دارم. و ديگرى گفته است: انسان جانورى سخنگو و ناطق است، بدان سبب كه تفكر حالت بيدارى نفس براى خود آن است، و نطق و بيان كردن فكر و انديشه اوج اين بيدارى است. و گاه عقل در داده‌هاى حواس شك مى‌كند، بدان جهت كه بعضى از احساسها، همچون صدا كردن بى‌دليل درون گوش، طنين خون از درون بدن است، و چشم نيز گاهى انحراف پيدا مى‌كند، و دست گاه گرفتار تگرگ مى‌شود بى آن كه سببى خارجى داشته باشد. امّا در سخن گفتن شك نيست كه عقل در آن از بزرگترين آيات خدا در بدن و نطق از دشوارترين فعاليتهاى بشر است،