تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٦٢ - شرح آيات

- و مصون از دستبرد شيطان. شهوتش مرده، خشمش فرو خورده، نيكى از او بيوسان- و همگان- از گزندش در امان. اگر در جمع بى خبران است- به زبان خاموش و دلش به ياد خدا است- پس او را در شمار ذكر گويان آرند، و اگر در جمع يادآوران باشد، از بى‌خبرانش به حساب نيارند. بر آن كه بر او ستم كند ببخشايد، و بر آن كه وى را محروم سازد عطا فرمايد، و با آن كه از او ببرد پيوند نمايد. از گفتن سخن زشت دور بود. گفتار او نرم است و هموار، از وى كار زشت نبينند، و كار نيكويش آشكار. نيكى او همه را رسيده، و بدى وى را كس نديده. به هنگام دشواريها بردبار است و در ناخوشايندها پايدار، و در خوشيها سپاسگزار. بر آن كه دشمن دارد ستم نكند، و درباره آن كه دوست دارد گناه نورزد. پيش از آن كه بر او گواهى دهند حق را بپذيرد. آنچه را بدو سپارند تباه نكند، و نگهبانى آن را به عهده گيرد. آنچه را به ياد او آرند از ياد نبرد، و مردمان را با لقبهاى زشت ياد نكند، و همسايگان را آزار ندهد، و به مصيبتهاى- ديگران- شاد نشود. و در كار بيهوده در نيايد و از- راه- حق بيرون نرود. اگر خاموش بود خاموشى اندوهگين ننمايد، و اگر بخندد آواز او برنيايد. و اگر بر وى ستم كنند شكيبايى پيش گيرد، تا خدا انتقام او را گيرد. نفس او از وى در زحمت است و مردم از او در راحت. خود را براى آخرتش به رنج انداخته، و مردمان را از- گزند- خويش آسوده ساخته. از آن كه دورى كند از روى بى‌رغبتى به دنيا است و پرهيزگارى، و بدان كه نزديك شود از روى نرمى است و آمرزگارى. نه دورى گزيدنش از روى خويشتن بينى است و بزرگى فروختن،/ ٣٤٩ و نه نزديكى وى به مكر است و فريفتن». [١٠٤] اين در دنيا است، اما در آخرت آنان قصد آن دارند كه براى سپاسگزارى از خدا به تحمل تعجب خود ادامه دهند، ولى به محض آن كه سر به سجده مى‌نهند، خداوند به ايشان خطاب مى‌كند كه امروز روز رنج و عبادت نيست، و اين جا سراى درو كردن پس از تعب و رنج دنيا است.