تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٤٢ - رهنمودهايى از آيات

/ ٣٣٢

براى كسى كه از مقام خدايش بهراسد دو بهشت است‌

رهنمودهايى از آيات

پس از آن كه قرآن ما را از شكافته شدن آسمان در روز قيامت آگاه مى‌كند، و در چند آيه حال مجرمان و عذاب آنان را (٣٥- ٤٧) بر ما عرضه مى‌دارد (شايد بدان جهت كه سخن گفتن به درازا در اين خصوص با سياق سوره‌اى هماهنگى ندارد كه در آن از تجليهاى نام الرحمن در آفرينش سخن مى‌رود)، با مقدارى از تفصيل به ذكر تجليات بزرگتر رحمت خدا مى‌پردازد، و آن از طريق بحث كردن در پاداش اهل بهشت به ميان مى‌آيد كه در ٣٣ آيه تا پايان سوره ادامه مى‌يابد.

پروردگار ما رحيم و مهربان است و نشانه‌هاى رحمت او در دنيا و آخرت آشكار، ولى نگرش منفى فراهم آمده از بيماريهاى نفس و عقده‌هاى آن و از فلسفه‌هاى گمراه كننده چيزى است كه ما را از ديدن اين حقيقت آشكار نابينا مى‌سازد، و چون چنين شود دختران خويش را زنده زنده، از ترس افزايش نانخور در خانواده، در خاك پنهان مى‌كنيم، و فرزندان خويش را مى‌كشيم و دست خود را از بخشش مال باز مى‌داريم، و كيل و ميزان را به اندازه به طرفهاى معامله نمى‌دهيم و از آن مى‌كاهيم، و اين همه براى ترس از فقر است، و اموال يتيمان را به ستم مى‌خوريم، و اين همه براى آن است كه به رحمت خدا اطمينان نداريم/ ٣٣٣ كه روزى را براى هر كس كه بخواهد گسترده مى‌سازد، و نعمتهاى او از شمارش و اندازه بيرون است، و خدا مى‌داند كه اين نگرش سخت فرو رفته در منفيگرى چه اندازه‌