تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٤١٢ - شرح آيات

مسلمانان را به ايمان دوست مى‌دارد و اين آيات قرآن را برخواند سابِقُوا إِلى‌ مَغْفِرَةٍ مِنْ رَبِّكُمْ وَ جَنَّةٍ عَرْضُها كَعَرْضِ السَّماءِ وَ الْأَرْضِ أُعِدَّتْ لِلَّذِينَ آمَنُوا بِاللَّهِ وَ رُسُلِهِ‌ و السَّابِقُونَ السَّابِقُونَ* أُولئِكَ الْمُقَرَّبُونَ‌ [٢١] پس روا نيست كه هيچ لاحقى از روح اللَّه نااميد شود، و نيز از آنچه براى مقربان به خودش از درجات بالا معين كرده است، و دليل نوميدى خود را تأخر زمانى از اولين بداند. هرگز چنين نيست، و نردبانهاى/ ٣٩٥ تكامل و نزديكى به خدا در اختيار هر كس قرار دارد كه بخواهد در فضاى نزديك شدن به پروردگار بندگان بالا رود آماده است.

[١٥] عَلى‌ سُرُرٍ مَوْضُونَةٍ «بر تختهايى محكم و خوشبافت.» گفته‌اند كه نسج بافتن به صورت دولا است، و درع موضونة به معنى زرهى است كه بافتى محكم داشته باشد، و سرير موضون تختى است كه سطح محل نشستن آن به صورت بافته فراهم آمده باشد.

بعضى گفته‌اند كه: تختهاى بهشت بافته با تارهاى زرّين و مشبك شده با درّ و ياقوت و زبرجد است.

[١٦] مُتَّكِئِينَ عَلَيْها مُتَقابِلِينَ‌ «كه بر آنها تكيه كرده رو به روى يكديگرند.» تكيه كردن علامت سستى و نبودن چيزى كه مايه اشتغال باشد است، و لذت بردن از انواع نعمتهاى الاهى و تقابل رو به روى هم بودن دليل دوستى و محبت مبادله شده ميان ايشان است. مگر نه اين است كه دلهاى ايشان از كينه و رشك و دشمنى خالى است؟

آسايش جاودانى در آن روزها پاداش كوشش و تلاشى است كه در دنيا خود را وقف آن كرده بودند، و چه بسيار كه تنهاى خود را در طاعت خدا به رنج انداختند، و چه خوب با فشارهاى زندگى رو به رو شدند و مقاومت ورزيدند، و به‌