تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٧٧ - شرح آيات

شهادت دادن كه خدا درباره آن مى‌گويد وَ مَنْ يَكْتُمْها فَإِنَّهُ آثِمٌ قَلْبُهُ‌ «و هر كه آن را پنهان كند، قلبى گناهكار دارد»، [٦٨] و شرابخوارى كه خداى عزّ و جلّ آن را با بت پرستى و ترك تعمدى نماز يا چيزى كه/ ١٨١ خداى عزّ و جلّ اداى آن را واجب شمرده برابر دانسته است، چه رسول خدا (ص) گفته: «هر كس به عمد نماز را ترك كند از امان خدا دور مانده است و امان رسولش (ص)، و شكستن پيمان، و قطع رحم، زيرا كه خداى عزّ و جلّ گفته است أُولئِكَ لَهُمُ اللَّعْنَةُ وَ لَهُمْ سُوءُ الدَّارِ «اين گونه كسان گرفتار لعنت‌اند و عاقبتى بد دارند»؛ [٦٩] و گفت: عمرو بن عبيد خارج شدن و بانگ گريه‌اش شنيده مى‌شد و مى‌گفت: مرگ بر كسى كه با رأى خود عمل كند و در فضل و علم به منازعه با شما بپردازد». [٧٠] در حديثى ديگر آمده است: «و نوميدى از روح خدا، و ايمن ماندن از مكر خداى تعالى، و نوميدى از رحمت او، و مدد رساندن به ستمگران و به ايشان پيوستن، و سوگند خوردن به دروغ، و حبس كردن حقوق بدون عسرت و دروغ گفتن و تكبّر و اسراف و تبذير و خيانت و سبكسرى نشان دادن به حج و ستيزه كردن با اولياى خدا و مرتكب منهيات شدن و اصرار ورزيدن بر گناه». [٧١] و در كنار اين گناهان كبيره گناهان صغيره جاى دارد كه انسان- با طبيعت ضعيف خود- از طريق تصور در انجام وظايف يا بدون قصد مبارزه با خدا مرتكب آنها مى‌شود، پس حسنات وى و دورى گزيدنش از كبائر كه دليلى بر سلامت كلى مسير او است از او شفاعت مى‌كند، و اين از رحمت خدا و گستردگى آمرزش او است، ولى اگر گناهان صغيره را از راه عناد و ستيزه‌گرى مرتكب شود، آنها نيز به صورت كبائر درمى‌آيد

إِلَّا اللَّمَمَ إِنَّ رَبَّكَ واسِعُ الْمَغْفِرَةِ «مگر گناهان خرد، چه پروردگارت‌