«او از حال شما آگاه است، از آن زمان كه شما را از خاك به وجود آورد، و آن زمان كه به صورت جنينها در شكمهاى مادرتان بوديد.» به نظر مى‌رسد كه كلمه «أرض» در اين جا اشاره به آن نيروها و عوامل منفى دارد كه در ساختن شخصيت انسان تأثير مى‌كند، همچون هواى نفس و دوستى مال و خودنمايى ... و ... و آيه به دو بصيرت اشاره مى‌كند: يكى سابقه رحمت خدا به انسان كه نعمت او پيش از آن كه به رحم مادرش انتقال ابد شامل حال او بوده و بدون آن كه چيزى بر او پيشى گرفته باشد او را آفريده است، و ديگر آن كه چون به صورت جنين وجود پيدا كرد، نعمتهاى خدا پيوسته به او مى‌رسيد تا به صورت انسانى كامل درآمد، و اين تأكيدى در خصوص وسعت رحمت و مغفرت خداى تعالى است.

اين ديدگاه قرآنى همچنين در دعاى روز عرفه امام حسين آمده كه ترجمه آن چنين است: «با نعمت خود، پيش از آن كه چيزى باشم، به ساختن و پروردن من آغاز كردى. مرا از خاك آفريدى، و در صلبها ايمن از حوادث روزگار و اختلاف زمانها و سالها جايگزين ساختى. پس پيوسته، در ايام گذشته و قرنهاى از ميان رفته از صلبى به رحمى انتقال مى‌يافتم، و به رأفتى كه به من داشتى، مرا خارج نمى‌كردى، و لطفت به من ادامه داشت، و احسانت در حق من در دولت پيشوايان كفر، يعنى كسانى كه/ ١٨٤ پيمان تو را شكستند و به تكذيب رسولان تو پرداختند پيوسته برقرار بود، ولى تو مرا براى كسى بيرون آوردى كه پيش از من به هدايت تو رسيده بود و اين هدايت را براى من ميسر ساختى، و در آن مرا به وجود آوردى، و پيش از آن رأفت خويش را با صنع زيبا و نعمتهاى فراوان خويش تمام كردى. پس به آفرينش من از منى كه ترشح مى‌شود پرداختى و مرا در تاريكيهاى سه‌گانه ميان گوشت و خون و پوست ساكن كردى، چرا آفرينش مرا به شهادت مى‌طلبى، و هيچ كار مرا به عهده خودم نگذاشتى، و سپس مرا به صورت انسانى كامل و مرا به دنيا آوردى، و چون كودكى خردسال بودم، مرا در گاهواره محفوظ داشتى، و براى خوراكم شيرى گوارا در اختيارم گذاشتى، و قلوب پرستاران را نسبت به من مهربان‌