تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٦ - شرح آيات

اين نماز شب از ايشان فوت شود.» [١٠] دو تفسير با يكديگر تفاوتى ندارد، پس ايشان همه شبها را، جز اندكى، به قيام براى نماز شب مى‌پرداختند.

نصوص دينى فراوانى درباره قيام الليل و به عبادت پرداختن براى نزديكى به خدا و مشمول عنايت او شدن به ما رسيده است،/ ٢٦ كه اين كار در تاريكى صورت مى‌گيرد كه چشمها به خواب رفته و جانها آرام گرفته است، و پرده‌هاى ميان بنده و پروردگارش به كنارى رفته، و دوست با دوست خود به خلوت برخاسته است ... و آن كس كه آيه را مى‌خواند، چنان تصور مى‌كند كه ايستادن شب براى نماز شب همچون ديگر واجبات است.

در حديثى از امام صادق عليه السلام آمده است كه به سليمان ديلمى گفت

«اى سليمان، ايستادن در شب را ترك مكن، كه آن كس مغبون و تاوان ديده است كه قيام الليل را فروگذارد.» [١١] نيز از او عليه السلام است

«هيچ بنده‌اى نيست مگر آن كه در هنگام شب يك يا دو يا چند بار از خواب بيدار مى‌شود، پس اگر برپا خيزد قيام كرده است، و گرنه شيطان مى‌آيد و در گوش او پيشاب مى‌ريزد، آيا نديده‌ايد كه اگر يكى از شما برخيزد و اين برخاستن قيام الليل نباشد، سست و بيحال و سنگين و كسل است». [١٢] نيز از او عليه السلام است

«من از مردى نفرت دارم كه قرآن را خوانده است و چون هنگام شب از خواب بيدار مى‌شود، برپا نمى‌خيزد تا اين كه صبح شود و آن گاه براى گذاردن نماز