تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٥٢ - شرح آيات

غافلند، و تنها ترسندگان از عذاب خدا از آنها پند مى‌گيرند.

وَ تَرَكْنا فِيها آيَةً «و در آن نشانه‌اى باقى گذاشتيم.» علامت آشكارى كه از آنچه در آن اتفاق افتاده است خبر مى‌دهد؛ گفته‌اند كه: آن آثار ايشان در قرية الخربة است، و بعضى ديگر آن را الحجارة المسوّمة دانسته‌اند، و از حديثى به جا مانده از پيامبر (صلّى اللَّه عليه و آله) از جبرييل (عليه السلام) چنان برمى‌آيد كه آن آيت و نشانه خانه لوط است كه در كيفيت ويرانى آن ديار گفت

«و من از ناحيه عرش در هنگام طلوع فجر چنين مورد خطاب قرار گرفتم

اى جبرييل! قول خدا تحقق يافت، و رسيدن عذاب به قوم لوط حتمى است، پس به قريه قوم لوط فرود آى و آن را با هر چه در آن است از زير طبقه هفتم زمين واژگونه ساز، و سپس آن را به آسمان بالا بياور و براى رسيدن فرمان پروردگارت به واژگونه كردن آن منتظر بمان، و از آن نشانه آشكارى از خانه لوط بر جاى گذار تا عبرتى براى گذرندگان بر آن بوده باشد». [٣٩]/ ٥٣ حقا كه اين نشانه و آيتى آشكار است كه همه آن قريه‌ها به بدترين صورت ويران شود و در ميان آنها تنها يك خانه برجاى ماند كه در آن خدا مورد پرستش قرار مى‌گرفته است. آيا اين ما را به آن هدايت نمى‌كند كه ويرانى بر اثر يك زمين لرزه طبيعى نبوده، بلكه نتيجه عذاب رسيده به آن سرزمينها در برابر جرايم مردم آن بوده است؟

لِلَّذِينَ يَخافُونَ الْعَذابَ الْأَلِيمَ‌ «براى كسانى كه از عذاب پر درد بيمناك‌اند.» اما بى‌خبران از چنين آياتى بهره‌مند نمى‌شوند.

اين قصه سنّت جزا را به ياد ما مى‌آورد، و اين كه خدا ما را بيهوده نيافريده است، و اين كه به زودى به حساب ما خواهد رسيد و جزاى اعمال ما را خواهد داد،