تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٠٨ - شرح آيات

از ابو بصير روايت شده است كه ابو عبد اللَّه (ع) گفت: «چون طفلى از اطفال مؤمنان بميرد، ندا دهنده‌اى در ملكوت آسمانها و زمين ندا مى‌دهد كه: آگاه باشيد كه فلان بن فلان مرد، پس اگر پدر و مادرش يا يكى از آن دو از دنيا رفته است، يكى از مؤمنان عهده‌دار او خواهد بود و الّا تا روز قيامت فاطمه (ع) كفيل او خواهد بود تا آن كه تحويل كسانش دهد. [٣٧] [٢٢- ٢٣] و سياق بار ديگر با ما از نعيم بهشت سخن مى‌گويد.

/ ١١٠ وَ أَمْدَدْناهُمْ بِفاكِهَةٍ وَ لَحْمٍ مِمَّا يَشْتَهُونَ‌ «و مدد رسانديم به ايشان با ميوه و گوشتى كه خواستار آن بودند.» و اين دو با هم غذايى كامل است، و اين نعمت تمام و قطع نمى‌شود و پيوسته به متقيان مى‌رسد، و بلكه به اندازه و شكل و حجمى كه خواستار آن باشند برايشان آماده مى‌شود، پس عنان شهوت و اشتها در آنجا گشوده است و شخص به هر چه كه بخواهد و تخيّل كند دسترسى پيدا مى‌كند. و در روايتى از پيامبر (ص) آمده است كه گفت: «پس چون اشتهاى خوراك پيدا كنند، پرندگان سفيدى به نزد آنان مى‌آيند و بالهاى خود را بلند مى‌كنند، پس از هر رنگى كه خواسته باشند، نشسته يا تكيه كرده مى‌خورند، و اگر خواستار ميوه شوند، شاخه‌هاى ميوه به آنان نزديك مى‌شود و از هر كدام كه خواسته باشند مى‌خورند». [٣٨] يَتَنازَعُونَ فِيها كَأْساً «بر سر جامى با يكديگر منازعه (مبادله) مى‌كنند.» راغب گفته است كه تنازع و منازعه به معنى مجاذبه است و از آن به مخاصمه و مجادله تعبير مى‌شود، و خداى تعالى گفت فَإِنْ تَنازَعْتُمْ فِي شَيْ‌ءٍ فَرُدُّوهُ إِلَى اللَّهِ وَ الرَّسُولِ‌، و گفت فَتَنازَعُوا أَمْرَهُمْ بَيْنَهُمْ‌، [٣٩] اما ميان مؤمنون مخاصمه و دشمنى وجود ندارد، و جام را به شوخى از دست يكديگر مى‌ربايند يا جامهاى محبت را با هم مبادله مى‌كنند.