تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٥٨ - رهنمودهايى از آيات

/ ٥٩

انسان و جن را نيافريدم مگر براى آن كه مرا بپرستند

رهنمودهايى از آيات

چون محور سوره «الذاريات» اين است كه هدف اساسى از آفرينش جن و انس عبادت خداوند متعال است پايان سوره، پس از فراهم آوردن مقدمات، به بيان آن مى‌پردازد: به آسمان اشاره مى‌كند كه چگونه پروردگارمان آن را به قوت خود بنا كرد، و پيوسته آن را گسترش مى‌دهد، و به زمين كه چگونه آن را هموار و آماده براى زيستن ما بر آن ساخت، و به زوجيت و جفت بودن در هر چيز آفريده شده، خداوند بى‌نياز توانا ما را متوجه مى‌سازد.

سپس به ما فرمان مى‌دهد كه به او پناه بريم، و از ناتوانى خود و نيز از شرهاى فسادهاى خودمان و شرهاى جهان به جانب او فرار كنيم.

براى آن كه تسليم به فشارها نشويم، به ما يادآورى مى‌كند كه: رسول بيم دهنده‌اى آشكار از جانب خدا است، و اين كه ما را از عاقبت بد و شرك ورزيدن به خدا و كافر شدن به رسالت و متهم ساختن رسول به جادوگرى و ديوانگى، كه همه پيشينيان چنين مى‌كردند بر حذر مى‌دارد. تو گويى كه آنان بدين گونه بودن را به يكديگر سفارش مى‌كردند، در صورتى كه حقيقت آن بود كه همه ايشان طغيانگر و عاصى بودند، پس چون رسول از ايشان دورى جست ملامتى بر او نبود، چه آنان منكر رسالت شدند، ولى/ ٦٠ ادامه دادن به يادآورى مردم و موعظه كردن به ايشان واجب است، چه براى آنان سودمند واقع مى‌شود.

پس از اين مقدمه كه در آن از آيات خدا در ميان آفريدگانش سخن رفته، و