تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١١٤ - شرح آيات

اين تدبّر با آنچه در داخل نفس بشرى مى‌گذرد، در برنامه كار مهم است، و به همين سبب از بسيارى از آيات به وضوح معلوم مى‌شود كه قصد قرآن ساختن جسرى ميان افقها تا دورترين آنها و ميان نفس در ژرفترين ژرفاى آن است.

شرح آيات

[٢٩] به مجرد آن كه يك مصلح مكتبى پرچم اصلاح را بلند مى‌كند، تهمتها و شايعات عليه او پياپى پديدار مى‌شود و شدت پيدا مى‌كند، و مشاهده مى‌كنيم كه او را كاهن و ديوانه يا دستنشانده بيگانگان مى‌خوانند تا مگر او را فرو شكنند يا با فشار به انديشه دست كشيدن از رسالت خويشش بيندازند، و بنا بر اين لازم است كه اگر گرفتار چنين وضعى شد، خود را نبازد، و آن را امرى طبيعى شمارد و به حركت خود ادامه دهد تا به يكى از دو نتيجه نيكو برسد، و متوكل بر پروردگارش باشد، و راهيافته راهنمايى او، و اعتماد به نفس خويش را از كف ندهد.

رسول گرامى ما، محمّد بن عبد اللَّه (ص) كه اسوه و سرمشق بزرگى براى ما است، در معرض تبليغات و تهمتها و انواع مختلف رنج و آزار قرار گرفت، و اگر اعتماد و اطمينان عميق او به پروردگارش و رسالت او و به نفس خودش نبود، نمى‌توانست به كار خود ادامه دهد، و با وجود اين خدا به او فرمان داد كه به دعوت خود ادامه دهد

فَذَكِّرْ فَما أَنْتَ بِنِعْمَةِ رَبِّكَ بِكاهِنٍ وَ لا مَجْنُونٍ‌ «پس يادآورى كن كه تو، به نعمت پروردگارت، نه كاهنى و نه ديوانه.» اين آيه از پيامبر (ص) همه تهمتهايى را كه بر او بسته بودند، با اين دلايل نفى كرد

١- اين كه رسالت گنجينه‌هاى عقول بشرى را به يادآورى و پندپذيرى برمى‌انگيزد.

٢- تذكره‌اى كه رسول آن را آورده از جانب خود او يا هيچ كس ديگر نيست، بلكه نعمتى از خدا است كه از طريق وحى به او مى‌رسد، و اگر آن‌