تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٤٤٥ - شرح آيات

نمى‌گيرد، و شتر و ريگزارى را كه از آب سير نشود، أهيم گويند. [٩٧] امام صادق (عليه السّلام) حكم كراهت يك نفس نوشيدن آب را از همين آيه استخراج كرده است. ابو بصير (رض) گفت: از ابو عبد اللَّه (عليه السّلام) شنيدم كه گفت: «سه بار/ ٤٢٥ نوشيدن آب از ظرف بهتر از آن است كه يك نفس نوشيده شود.

و از آن كراهت داشت كه به شتر تشنه شبيه باشد». [٩٨] [٥٦] و در كنار اين عذاب و عذابهايى كه پيش از اين ذكر آنها در آيات ٤٢- ٤٤ گذشت، گونه‌هاى فراوان و هولناكى از عذاب در آتش دوزخ بهره اصحاب المشأمة است.

هذا نُزُلُهُمْ يَوْمَ الدِّينِ‌ «اين خوراك پذيرايى از آنان در روز جزا است.» گفته‌اند: نزل به معنى آن خوردنى است كه صاحب خانه براى پذيرايى از مهمان خود آماده مى‌كند، و تو گويى آنان مهمان‌اند و با اين گونه از خوراك و نوشاك از ايشان پذيرايى مى‌شود، و بعضى گفته‌اند: نزل نخستين خوراك و نوشاكى است كه صاحب خانه با آن به پذيرايى از مهمان خود مى‌پردازد.

اما مؤمنان به مهمانسراى خدا روانه مى‌شوند فَلَهُمْ جَنَّاتُ الْمَأْوى‌ نُزُلًا بِما كانُوا يَعْمَلُونَ‌ «پس باغهايى براى ساكن شدن پيشكشى به ايشان است در برابر كارى كه (در دنيا) مى‌كردند»، [٩٩] كانَتْ لَهُمْ جَنَّاتُ الْفِرْدَوْسِ نُزُلًا* خالِدِينَ فِيها لا يَبْغُونَ عَنْها حِوَلًا «باغهاى فردوس به ايشان پيشكش مى‌شود* جاودانه در آنها مى‌مانند و خواستار جابه‌جا شدن از آنها نمى‌شوند»، [١٠٠] و برخواننده است كه اين دو منزل و جايگاه را با يكديگر مقايسه كند أَ ذلِكَ خَيْرٌ نُزُلًا أَمْ شَجَرَةُ الزَّقُّومِ‌ «آيا