تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٤٨٢

السلام) از تعويذ و آويختن آن بر حائض پرسش كردند، گفت: «عيبى ندارد، آن را مى‌خواند و مى‌نويسد و دستش به آن اصابت نمى‌كند». [١٥٣] و اين تفسير ظاهر آيه است، و چون در آن بيشتر تدبر كنيم، به اين نتيجه مى‌رسيم كه طهارت بدنى يك بعد از طهارت و پاكى است و بعد ديگر پاكى روانى است كه مهمتر است.

حقايق قرآن را جز پاكان از گناهها و فواحش احساس نمى‌كنند كه از عقده‌ها و انديشه‌هاى كهنه و تازه وارد دورند، و بندها و فشارها و ديگر ناپاكيها كتاب خدا را از ايشان پوشيده نگاه نمى‌دارد. و پروردگار ما عزّ و جلّ گفته است

وَ إِذا قَرَأْتَ الْقُرْآنَ جَعَلْنا بَيْنَكَ وَ بَيْنَ الَّذِينَ لا يُؤْمِنُونَ بِالْآخِرَةِ حِجاباً مَسْتُوراً* وَ جَعَلْنا عَلى‌ قُلُوبِهِمْ أَكِنَّةً أَنْ يَفْقَهُوهُ وَ فِي آذانِهِمْ وَقْراً وَ إِذا ذَكَرْتَ رَبَّكَ فِي الْقُرْآنِ وَحْدَهُ وَلَّوْا عَلى‌ أَدْبارِهِمْ نُفُوراً «و هنگامى كه قرآن مى‌خواندى، ميان تو و كسانى كه به آخرت ايمان نمى‌آورند پرده‌اى پوشيده قرار داديم* و بر دلهاى آنان پرده‌هايى نهاديم كه آن را فهم نكنند، و در گوشهاشان سنگينى، و هر گاه در قرآن تنها از پروردگارت ياد مى‌كردى، پشت مى‌كردند و مى‌رميدند»، [١٥٤] و گفت أَ فَلا يَتَدَبَّرُونَ الْقُرْآنَ أَمْ عَلى‌ قُلُوبٍ أَقْفالُها «پس چرا در قرآن به تدبر و تفكر نمى‌پردازند، مگر دلهاشان با قفل بسته شده است؟»، [١٥٥] به همان‌گونه كه فرمان او تعالى به پناه بردن به خدا از شيطان چنين آمده است فَإِذا قَرَأْتَ الْقُرْآنَ فَاسْتَعِذْ بِاللَّهِ مِنَ الشَّيْطانِ الرَّجِيمِ‌ «پس چون بخواهى قرآن بخوانى، از شيطان رجيم به خدا پناه بر»، [١٥٦] چه آن گونه‌اى از نجاستهاى معنوى است كه سبب پوشيده ماندن آيات بر شخص مى‌شود.

/ ٤٥٩ امامان راهنما كه وحى در خاندان ايشان نزول پيدا كرده، به معانى قرآن داناترند، بدان جهت كه آنان آشكارترين مصداق پاكى در اين گفته خداوند