تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٤٠٠ - شرح آيات

آن را از جايگاه خود بركند، و اين در آن هنگام است كه واقعه هولناك قيامت را كه تكذيب نمى‌پذيرد، در برابر خويش تحقق يافته تصور مى‌كند، در آن هنگام كه گروهى به اعماق آتش فرو مى‌روند و گروهى ديگر به بهشت صعود مى‌كنند، و زمين به لرزه درمى‌آيد و كوه‌ها از جاى كنده و خرد و پراكنده مى‌شوند، و غبارى فضا را فرامى‌گيرد.

چرا در آغازهاى اين سوره‌ها كه بندگان را به ياد روز ترسناك معاد مى‌اندازد، اين گونه كلمات آمده است؟ شايد براى آن باشد كه مردمان در غفلتى فراگير به سر مى‌برند، و از عبرتها و اندرزها سودى به دست نمى‌آورند، و به تكانهاى سخت و عنيفى نياز دارند تا مگر به هشدارها و بيم دادنها توجه كنند و آنها را بشنوند.

سپس سياق پيش مى‌رود و با ما از گروه‌هاى سه‌گانه‌اى سخن مى‌گويد كه آنان را از يكديگر متمايز ساخته است: مقرّبان و اصحاب راست و اصحاب چپ.

مقرّبان كه گروهى از ايشان از پيشينيانند و اندكى از پسينيان، در نعمت اقامت دارند، و بر تختهايى تكيه مى‌زنند كه زربفت است و شبكه‌اى از مرواريد دارد، و در مقابل يكديگر بر روى آن تختها قرار مى‌گيرند و به آسايش و آرامش مى‌پردازند، و همسرانى از حوريان بهشتى دارند كه همچون/ ٣٨٤ مرواريد پوشيده‌اند، و زندگى آكنده از صفا و گوارايى دارند و دور از بيهودگى و گناه، گونه‌اى از زندگى كه همه صلح و صفا و توافق است.

شرح آيات

[١] هنگامى كه قيامت برپا مى‌شود، و نظام جهان فرو مى‌ريزد، و نيروى جاذبه از ميان مى‌رود، و كرات آسمانى با يكديگر تلاقى پيدا مى‌كنند، آيا امكان آن هست كه كسى قيامت را تكذيب كند؟ هرگز ... يا اين كه تصديق كردن آن براى كسى كه پيشتر آن را تكذيب كرده بود، هيچ فايده‌اى دارد؟ هرگز فايده‌اى ندارد.

پس چه بهتر كه امروز آن را تصديق كنيم كه هنوز فرصت يگانه و بى‌بديل را در اختيار داريم.