نعمتهاى او كفران مى‌ورزيد،/ ٣٥٤ ولى آنها پيوسته به شما مى‌رسد، و بسا هست كه خدا بر مقدار آن مى‌افزايد تا تكذيب كننده بر گناه خود بيفزايد، و بهره‌اى براى وى در آخرت بر جاى نماند، و نه نصيبى از رحمت خدا، و رحمت خدا از آنچه گرد مى‌آورند بهتر است وَ لَوْ لا أَنْ يَكُونَ النَّاسُ أُمَّةً واحِدَةً لَجَعَلْنا لِمَنْ يَكْفُرُ بِالرَّحْمنِ لِبُيُوتِهِمْ سُقُفاً مِنْ فِضَّةٍ وَ مَعارِجَ عَلَيْها يَظْهَرُونَ* وَ لِبُيُوتِهِمْ أَبْواباً وَ سُرُراً عَلَيْها يَتَّكِؤُنَ* وَ زُخْرُفاً وَ إِنْ كُلُّ ذلِكَ لَمَّا مَتاعُ الْحَياةِ الدُّنْيا وَ الْآخِرَةُ عِنْدَ رَبِّكَ لِلْمُتَّقِينَ‌ «و اگر نه آن بودى كه (ما خواستيم كه) مؤمن و كافر (در زندگى اين جهان) چون هم باشند، چنان مى‌كرديم كه كسانى كه به رحمان كفر مى‌ورزند، خانه‌هايى با سقفهاى سيمين داشته باشد و نردبانهايى كه بر آنها بالا روند، و براى خانه‌هاشان درها قرار مى‌داديم و تختهايى كه بر آنها تكيه كنند* و زيورهاى زرّين، كه اين همه چيزى جز متاع و بهره زندگى دنيا نيست، و آخرت در نزد پروردگار تو مخصوص پرهيزگاران است». [١١٧] مگر متاع دنيا چه ارزشى دارد كه آدمى به آن فريفته شود، و چنان تصور كند كه هر چه خدا بر مقدار آن بيفزايد به خير و صلاح او است، و آن را وسيله‌اى براى ادامه دادن به كفر خود قرار دهد و تكذيب به خداى رحمان- عزّ و جلّ- كه هر چه زودتر سبب ناكام شدن او از بزرگترين رحمت در آخرت، از چشمه‌ها و نهرها و ميوه‌ها و فرش استبرق و حور العين، خواهد شد، و براى چه بايد براى رحمت خدا بر او در دنيا از اين نعمت بزرگ آخرت چشم بپوشد و به سبب تكذيب در معرض غضب خدا قرار گيرد؟! بدان سبب كه ما، چنان كه بايد و شايد، از حقيقت نعيم آخرت آگاهى نداريم، خداوند متعال، از طريق تشبيه، اشاره‌اى تقريبى به آن مى‌كند، چه در بهشت چيزهايى است كه نه چشمى آنها را ديده، و نه گوشى خبر آنها را شنيده، و نه بر قلب هيچ بشرى خطور كرده است، و در اخبار آمده است كه اگر خدا با مردمان درباره بهشت چنان سخن گويد كه هست، باور نخواهند كرد، و شايد به‌

[١١٧] - الزخرف/ ٣٣ تا ٣٥.