تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٨٠ - شرح آيات

ما مى‌گويند: آيا در بهشت با اولياء اللَّه خواهند بود؟! او عليه السّلام گفت: اى على! خدا مى‌گويد وَ مِنْ دُونِهِما جَنَّتانِ‌ آنان با اولياى خدا نخواهند بود»، [١٤٢] اگر طالب درجات اولياى خداييم، بايد نداى تكرار يافته قرآن را اجابت كنيم

فَبِأَيِّ آلاءِ رَبِّكُما تُكَذِّبانِ‌ و به همان گونه كه جنّيان مؤمن گفتند، و رسول بزرگوار صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم فرمان داد، بگوييم: لا و لا بشى‌ء من آلاء ربنا نكذب. [١٤٣] [٦٦- ٦٧] قرآن ما را با خود به درون دو بهشت مى‌برد، و اين دفعه در نزديكى دو چشمه نگاهمان مى‌دارد كه آب از آنها مى‌جوشد و آن دو را با دو چشمه‌اى كه ذكرشان گذشت مقايسه مى‌كند/ ٣٦٣ كه از آنها درجه كمترى دارند، بدان جهت كه جريان پيدا نمى‌كنند.

فِيهِما عَيْنانِ نَضَّاخَتانِ‌ در آنها دو چشمه فوران كننده است.

در المنجد آمده است: نضخ الماء يعنى جوشيدن و فوران آب از سرچشمه‌اش شدت پيدا كرد، و عين نضّاخة يعنى چشمه فوران كننده پر آب، [١٤٤] و در تفسير الدّر المنثور آمده است: عبد الحميد و ابن المنذر و ابن ابى حاتم، از براء بن عازب روايت كرده‌اند كه گفت: دو چشمه‌اى كه آبشان روان مى‌شود بهتر از دو چشمه فوران كننده است: دو فوران كننده بهتر از دو جريان كننده نيست. [١٤٥] و اين بدان معنى نيست كه در آن دو باغ نهرهاى جارى وجود ندارد، ولى خدا براى صاحبان دو جنت اول آب نهرهاى كوچك و بزرگى را از چشمه‌ها به جريان مى‌اندازد كه اين امتياز در دو جنت با درجه پايين‌تر وجود ندارد.

اين البته چيزى از شأن آنها نمى‌كاهد، چه تنها نجات يافتن از آتش خود فوز بزرگى بوده است. و خداوند تعالى گفته است