تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٧ - شرح آيات

حجّتى كامل به نزد او فرستاد، ولى او با تمام وجود و نيروى خود پشت كرد (و حتى نمى‌دانست كه چگونه كفر خود را تفسير كند)، پس گفت كه اين جادوگر يا ديوانه است، و خدا او و سپاهيانش را به قدرت خود گرفتار كرد، و آنان را به سبب گناهانشان در دريا افكند.

مصيبت قوم عاد نيز عبرتى بسيار مهم بود كه خدا برايشان باد سترون را فرستاد كه همه آثار زندگى را در شهرهاشان از ميان برد (به سبب آن كه كفران نعمت خدا كرده و فرستادگان او را تكذيب كرده بودند).

با قوم ثمود نيز چنين كرد كه از فرمان پروردگارشان سرپيچى كرده بودند و گرفتار صاعقه شدند (يعنى آتشى كه در آن عذاب بود)، و با آن كه منتظر آن بودند، نتوانستند در برابر آن از خود دفاع كنند، و هيچ كس به يارى آنان برنخاست، و هرگز امكان يارى رساندن به ايشان وجود نداشت.

پس از آن كه سياق به داستان نوح اشاره كرد، درسى كه از آن وجود سنّت جزا در آفرينش را الهام مى‌گيريم، پايان مى‌پذيرد، و اين به قوم يا گناه خاص اختصاص ندارد، و هر فسق و جريمه و اسراف جزاى خود را به دنبال خواهد داشت، و اين همان جزا دليل تسلط پروردگار و دادگرى و نيرومندى او است، و اين همه ما را به قبول جزاى بزرگتر در آخرت راهنمايى مى‌كند.

شرح آيات

[٢٠] اگر در هنگام روز از بالاى پشته‌اى به چمنزارهاى سبزى نگاه كنى كه درختان باردار آنها را در ميان گرفته‌اند، و در طرف راست آنها كشتزارى از گلهاى رنگارنگ وجود دارد، ناگزير زيبايى منظره تو را از يادآورى اين حقيقت غافل مى‌سازد كه: اگر نور خورشيد نمى‌بود كه بر روى طبيعت منعكس شود، اين رنگهاى دلفريب بر آن مشاهده نمى‌شد. مگر نه چنين است؟

چون اين حقيقت را به خاطر آورى، آن وقت متوجه اين مطلب خواهى شد كه هر گلبرگ زيبا از اين گلها، و هر گياه سبز دلفروز در اين چمنزارها، نشانه‌اى‌