تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٤١ - شرح آيات
باشد، و به نظر من مقصود از اين كلمه طلب رياست است بدون داشتن استحقاق آن و شايد معنى كلام سيد الشهدا امام حسين (ع) كه گفت: «من أشر و بطر و ظالم و مفسد بيرون نيامدم» آن بوده است كه نهضت من از مدينه و آمدنم به كربلا طلب امامت بوده است كه حق من است، و مدعى چيزى نشدهام كه تعلق به ديگرى داشته باشد، و آنچه از كلمه «من بيننا» در اين آيه مفهوم مىشود اين انديشه را تأييد مىكند، و معنى چنين مىشود كه: اين طلب و خواستهاى است كه حق ما است نه كسى جز ما، و ممكن است اين تهمت باطل دليل ترس آن كافران از انتقال رياست از ايشان بوده باشد كه در پشت تكذيب به رسالت صالح پنهان بوده، چه آنان او را به آن متهم كردند كه خواستار رياست از طريق باطل است، و او را با خود قياس مىكردند كه بدون استحقاق به رياست رسيده بودند.
[٢٦] و در برابر اين منطق آلوده به تكبر بر حق و استهزاء به ولى و رسول خدا صالح (ع)، و اعراض از آيات و بيم دادنها، و بر اثر آن مبارزه با حق تعالى، پروردگارمان ايشان را به عذاب وعده داد.
سَيَعْلَمُونَ غَداً «فردا خواهند دانست.» در مستقبل دنيوى و اخروى كه عذاب بر ايشان نزول پيدا خواهد كرد.
مَنِ الْكَذَّابُ الْأَشِرُ «كه چه كس دروغگو و جاهطلب است.» در آن هنگام از دامنه گمراهى و خوار بودن خويش در نزد خدا آگاه خواهند شد، به همان گونه كه با عين اليقين از راست بودن هشدارها و بيم دادنها آگاه خواهند شد، ولى بدون فايده، چه علم و ايمان زمانى سودمند واقع مىشود كه فرصتى براى تغيير و عمل باقى باشد، و آيه ما را به آن هدايت مىكند كه ريسمان كذب كوتاه است و به زودى بر صاحبش بريده مىشود و عاقبت آن/ ٢٤١ زيان است، بدان سبب كه مخالف با سنتهاى خدا در زندگى است.
[٢٧- ٢٩] و در آن هنگام كه خدا اين وعيد را به پيغمبر خود وحى كرد، از عاقبت ايشان آگاه بود و مىتوانست هلاكشان كند، ولى او- كه بر خود رحمت را نوشته بود- هرگز پيش از اتمام حجت و بيم دادن آنها را به عذاب گرفتار