/ ٣٠١ در آن هنگام كه انسان به رحمانيت پروردگار خويش معرفت داشته باشد، و اين كه خداوند متعال هستى را به مصلحت او مسخر ساخته است، خوشبين و فعال به زندگى مى‌پردازد و اطمينان دارد كه تلاش او بى‌حاصل نخواهد ماند، و از اين خاستگاه به تفكر مى‌پردازد كه آفرينش او براى آن است كه رحمت و بخشندگى داشته باشد نه اين كه مايه عذاب شود، و از سوى ديگر به زودى با زندگى پيرامون خويش يك همزيستى مثبت پيدا مى‌كند. بر كوشش از آن روى اعتماد مى‌كند كه از آنچه خداوند سبحانه و تعالى براى او آفريده است به حدّ اعلى بهره‌برگيرد. و اين هنگامى تحقق پيدا مى‌كند كه همه چيز را از نعمتها و آلاء پروردگارش بر خود بداند، و اما اگر اين را تكذيب كند، سعى او بى‌حاصل مى‌ماند، و اراده او سست مى‌شود، و نفس او از امكان تسخير زندگى مأيوس مى‌ماند، چه بسيار آدمى كه بر سياره زمين زيسته، بى‌آن كه در صدد آشنا شدن با حركت ظاهرى خورشيد و استفاده از آن در زندگى خود برآيد، و به تحقق بخشيدن به هدفهاى شخصى و تمدنى خويش بپردازد، بدان سبب كه از رابطه خود با آن بى‌خبر مانده است، يا بر اين اعتقاد بوده است كه به سبب دورى خورشيد تسخير آن غير ممكن است و يا به خاطر او آفريده نشده است؟! و اكنون علم نوين براى ما تأكيد مى‌كند كه آن يك نعمت بزرگ الاهى است، و به سود انسان آفريده شده و با الهام از اين نكته جنبش آن بر محاسبات زمانى انعكاس مى‌يابد و دانشمندان پيوسته به تحقيقات گوناگونى اشتغال دارند كه منظور از آنها تسخير خورشيد تا آخرين درجه ممكن و قرار دادن آن در خدمت هدفها و خواسته‌هاى انسان متمدّن است.

/ ٣٠٢

[سوره الرحمن (٥٥): آيات ١٩ تا ٣٦]

مَرَجَ الْبَحْرَيْنِ يَلْتَقِيانِ (١٩) بَيْنَهُما بَرْزَخٌ لا يَبْغِيانِ (٢٠) فَبِأَيِّ آلاءِ رَبِّكُما تُكَذِّبانِ (٢١) يَخْرُجُ مِنْهُمَا اللُّؤْلُؤُ وَ الْمَرْجانُ (٢٢) فَبِأَيِّ آلاءِ رَبِّكُما تُكَذِّبانِ (٢٣)

وَ لَهُ الْجَوارِ الْمُنْشَآتُ فِي الْبَحْرِ كَالْأَعْلامِ (٢٤) فَبِأَيِّ آلاءِ رَبِّكُما تُكَذِّبانِ (٢٥) كُلُّ مَنْ عَلَيْها فانٍ (٢٦) وَ يَبْقى‌ وَجْهُ رَبِّكَ ذُو الْجَلالِ وَ الْإِكْرامِ (٢٧) فَبِأَيِّ آلاءِ رَبِّكُما تُكَذِّبانِ (٢٨)

يَسْئَلُهُ مَنْ فِي السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ كُلَّ يَوْمٍ هُوَ فِي شَأْنٍ (٢٩) فَبِأَيِّ آلاءِ رَبِّكُما تُكَذِّبانِ (٣٠) سَنَفْرُغُ لَكُمْ أَيُّهَ الثَّقَلانِ (٣١) فَبِأَيِّ آلاءِ رَبِّكُما تُكَذِّبانِ (٣٢) يا مَعْشَرَ الْجِنِّ وَ الْإِنْسِ إِنِ اسْتَطَعْتُمْ أَنْ تَنْفُذُوا مِنْ أَقْطارِ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ فَانْفُذُوا لا تَنْفُذُونَ إِلاَّ بِسُلْطانٍ (٣٣)

فَبِأَيِّ آلاءِ رَبِّكُما تُكَذِّبانِ (٣٤) يُرْسَلُ عَلَيْكُما شُواظٌ مِنْ نارٍ وَ نُحاسٌ فَلا تَنْتَصِرانِ (٣٥) فَبِأَيِّ آلاءِ رَبِّكُما تُكَذِّبانِ (٣٦)