تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٧٤ - شرح آيات

آنچه خدا به تو بخشيده است، به جستجوى جهان ديگر برخيز، و بهره خود را از دنيا فراموش مكن، و نكويى كن چنان كه خداوند به تو نكويى كرده است، و خدا تبهكاران را دوست ندارد. [١٢٦] به همان گونه كه احسان سبب جلب احسان است و نعمت را افزايش مى‌دهد، بد كردن و سبب تباهى در زمين شدن نعمت را از آدمى سلب مى‌كند، و بلكه آن را به صورت نقمت و رنج و گرفتارى درمى‌آورد، و پروردگار ما سبحانه و تعالى گفته است إِنْ أَحْسَنْتُمْ/ ٣٥٨ أَحْسَنْتُمْ لِأَنْفُسِكُمْ، وَ إِنْ أَسَأْتُمْ فَلَها اگر نيكى كنيد به خود نيكى كرده‌ايد، و اگر بدى كنيد باز چنين است. [١٢٧] [٦٢] سپس سياق پيش مى‌رود و با ما از دو باغ و جنّت ديگر سخن مى‌گويد كه نعيم اين دو با نعيم آن دو تفاوت دارد

وَ مِنْ دُونِهِما جَنَّتانِ‌ «و نزديك آنها است دو بهشت.» از مقارنه اين چهار باغ و ديگر نصوص، چنان آشكار مى‌شود كه بهشت درجه‌هاى فراوان دارد و مردم در آن جا با يكديگر اختلاف درجه دارند، و على رغم آن كه گفته شده است كه اهل بهشت همه از نعمت برخوردارند و راضى به آنچه خدا از فضل خود بهره ايشان كرده، به همان‌گونه كه از لحاظ ايمان در دنيا با يكديگر تفاوت درجه داشته‌اند، در درجاتى كه در بهشت بهره ايشان شده با يكديگر تفاوت دارند، و خداوند تعالى گفته است هُمْ دَرَجاتٌ عِنْدَ اللَّهِ وَ اللَّهُ بَصِيرٌ بِما يَعْمَلُونَ‌ «آنان را در نزد خدا درجاتى است، و خدا به آنچه مى‌كنند بينا است»، [١٢٨] و حتّى ميان پيامبران برترى و فروترى در درجه بهشتى وجود دارد، و خدا گفته است

تِلْكَ الرُّسُلُ فَضَّلْنا بَعْضَهُمْ عَلى‌ بَعْضٍ‌ بعضى از آن فرستادگان را بر بعضى ديگر برترى داديم» [١٢٩] و اين تفاضلى كه خدا آن را مقرّر داشته بى دليل نيست، بلكه‌