تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣١ - شرح آيات

گمراهى در فكر ايشان مى‌افزايد.

در آن هنگام كه مسلمانى را كافر معرفى مى‌كنند تا گناه خويش را خوب و پسنديده جلوه‌گر سازند، آيا مى‌توان گفت كه استغفار براى اين گونه اشخاص سودمند است؟

در آن صورت كه اموال مردمان را به باطل مى‌خورند و به گمان خويش اين كار را نتيجه‌اى از اضطرار مى‌دانند، در صورتى كه هيچ اضطرارى جز آسايش طلبى ندارند، آيا ممكن است كه توبه سودى براى آنان به بار آورد؟

در آن هنگام كه در برابر سلاطين به خضوع و خشوع مى‌پردازند نيز به بعضى از نصوص متشابه استناد مى‌كنند و حكم خدا را در آيات جهاد در راه خدا و كفر ورزيدن و نافرمانى نسبت به طاغوت را از ياد مى‌برند!/ ٣١ در آن حال كه مردمان را مى‌فريبند و دروغ مى‌گويند و به احتكار نيازمنديهاى مسلمانان مى‌پردازند و ربا خوارى مى‌كنند، اين همه را تجارت و زيركى و رستگارى در كار و سود به شمار مى‌آورند، و نظاير اينها ...

هرگز چنين نيست ... حلال خدا با تصورات واهى و بى‌اساس هرگز حرام نخواهد شد، و نه حرامش حلال ... و استغفار و طلب آمرزش براى فقيهان و پيروان ايشان سودمند است كه به مقياسهاى قرآن و ميزانهاى شرع به صورت كامل عمل كنند .. از خدا مسئلت داريم كه ما را چنان كند كه از جمله آنان باشيم.

[١٩] پرهيزگاران، بر اثر نفوذ بصيرت و بينش خويش، مى‌دانند كه دنيا پرستى سر هر گناه و خطا است، و به همين سبب در پاك كردن جانهاى خويش تلاش مى‌كنند، و اين كار را با انفاق مال به صورت منظم انجام مى‌دهند، و اين انفاق را پيش از پرداختن حقوق شرعى مورد توجه خود قرار مى‌دهند، چنان كه مى‌بينيم بعضى از ايشان ثلث يا ربع اموال خويش، يا بيشتر و كمتر از اين مقدار را بر حسب وضع خود به اين كار اختصاص مى‌دهند.

وَ فِي أَمْوالِهِمْ حَقٌّ لِلسَّائِلِ وَ الْمَحْرُومِ‌ «و در مالهاى ايشان حق معين و معلوم براى سايل و محروم است.»