تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٠٩ - شرح آيات

و جامى كه آن را مى‌نوشند مست كننده نيست كه عقل را از ايشان بگيرد و چيزهاى لغو از دهانشان خارج شود، و نيز در نزد خدا حرام نيست.

لا لَغْوٌ فِيها وَ لا تَأْثِيمٌ‌ «كه نه لغو در آن است و نه مستوجب گناهى است.» [٢٤] و در اين ميان غلمانى را كه خدا مأمورشان كرده است، تا پيوسته در اطراف ايشان باشند و به خدمتشان بپردازند و سبب شادى ايشان شوند، و اين پاداشى براى تلاش ايشان در طاعت خدا و خدمت كردن به مردم در خانه دنيا بوده است، مشاهده مى‌كنيم.

/ ١١١ وَ يَطُوفُ عَلَيْهِمْ غِلْمانٌ لَهُمْ كَأَنَّهُمْ لُؤْلُؤٌ مَكْنُونٌ‌ «و گردش مى‌كنند در پيرامون ايشان پسرانى كه گويى مرواريدى پوشيده‌اند.» قرآن در اين جا به دو صفت مهم اشاره مى‌كند كه صاحب خانه از غلام و خادم خواستار آن است: يكى از آنها اطاعت و فرمانبردارى است كه غلمان بهشتى در هر چيز از متقيان اطاعت مى‌كنند و هيچ وقت بر ضدّ ايشان نيستند و پيوسته در صدد سود رساندن به ايشانند، و ديگرى شكل و شمايل نيكو و جمال است كه فطرت انسان به آن تمايل دارد، و اميد خير در صاحب آن جمال مى‌رود، و رسول خدا (ص) گفته است: «خير را در نزد خوبرويان جستجو كنيد كه افعال ايشان شايسته‌تر براى نيكو و زيبا بودن است»، [٤٠] و در اين شك نيست كه زيبايى تنها در اسلام اعتبارى ندارد، بلكه در آن صورت پسنديده است كه با پاكى قلب و نيكى سيرت توأم باشد.

و امام على (ع) گفته است: «زيبايى بدون نجابت فايده‌اى ندارد»، [٤١] و خدا اين هر دو را در غلمان بهشت با هم جمع كرده است.

[٢٥- ٢٦] و هنگامى كه اهل بهشت به رهايى از آتش جهنم مى‌انديشند، احساسى كه نسبت به نعيم بهشت دارند ژرفاى بيشتر پيدا مى‌كند.