تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٠٧ - شرح آيات

كه در راهنمايى آنان به سوى پروردگارشان سهيم بوده‌اند.

/ ١٠٩ و از اين آيه به آن راهنمايى مى‌شويم كه قرآن مخالف با مبارزه نسلها بوده، و حتى در آن كوشيده است كه آن را به ارتباطى از گونه دوستى و هميارى و تكامل مبدل سازد، پس براى نسل گذشته شعارى در برابر نسلهاى بعدى ترسيم مى‌كند كه در اين گفته خداوند متعال آمده است وَ الَّذِينَ تَبَوَّؤُا الدَّارَ وَ الْإِيمانَ مِنْ قَبْلِهِمْ يُحِبُّونَ مَنْ هاجَرَ إِلَيْهِمْ وَ لا يَجِدُونَ فِي صُدُورِهِمْ حاجَةً مِمَّا أُوتُوا وَ يُؤْثِرُونَ عَلى‌ أَنْفُسِهِمْ وَ لَوْ كانَ بِهِمْ خَصاصَةٌ وَ مَنْ يُوقَ شُحَّ نَفْسِهِ فَأُولئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ‌ «و كسانى كه در سكونت گزيدن در خانه و ايمان آوردن بر ايشان پيشى داشتند، كسانى را كه به سوى ايشان مهاجرت كنند دوست مى‌دارند، و در سينه‌هاى خود نيازى به آنچه به ايشان داده شده نمى‌بينند و آنان را بر خود برمى‌گزينند هر چند خود گرفتار تنگدستى باشند، و هر كس كه از بخل ذاتى خود را نگاه دارد، از جمله رستگاران است»، [٣٤] و به همين گونه شعارى براى نسلهاى آينده در برابر نسلهاى گذشته ترسيم مى‌كند و مى‌گويد وَ الَّذِينَ جاؤُ مِنْ بَعْدِهِمْ يَقُولُونَ رَبَّنَا اغْفِرْ لَنا وَ لِإِخْوانِنَا الَّذِينَ سَبَقُونا بِالْإِيمانِ وَ لا تَجْعَلْ فِي قُلُوبِنا غِلًّا لِلَّذِينَ آمَنُوا رَبَّنا إِنَّكَ رَؤُفٌ رَحِيمٌ‌ «و كسانى كه پس از ايشان آمدند مى‌گويند پروردگارا! ما و برادرانمان را كه در ايمان آوردن بر ما پيشى داشتند بيامرز، و در دلهاى ما كينه‌اى براى كسانى كه ايمان آورده‌اند قرار مده، چه تو پروردگار مهربان و بخشنده‌اى». [٣٥] و اكنون به آوردن اخبارى درباره تفسير اين دو آيه كريمه مى‌پردازيم.

از امام صادق (ع) درباره اين آيه آمده است كه گفت: «عمل فرزندان كمتر از عمل پدران بوده، پس فرزندان به پدران ملحق شدند كه مايه چشمروشنى ايشان باشند». [٣٦]