تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٤ - شرح آيات

/ ٢٤ نيز گفته‌اند: اخذ عبارت از گرفتن به خرسندى و پذيرش است، و به همين سبب آنان به نعيم بهشت راضى و خرسندند، و آن هم با چه رضايتى! كلمه، چنان كه ظاهر است همه اين معانى و بيش از آن را تحمل مى‌كند.

اين گرفتن در مقابل بخشيدن ايشان است، چه ايشان در دنيا، پيش از رسيدن به آخرت، در زمره نيكوكاران و محسنان بوده‌اند.

إِنَّهُمْ كانُوا قَبْلَ ذلِكَ مُحْسِنِينَ‌ «آنان پيش از اين از نيكوكاران بودند.» و احسان ايشان نسبت به خودشان با طاعت و فرماندارى از امر خدا بود، و نسبت به مردم با انفاق كردن و صدقه دادن، و بهاى آن رسيدن ايشان بود به پاداش بزرگ خدا.

[١٧] كوشش متقيان در روز براى رسيدن به هدف نيكوكارى بود، و هنگامى كه به خانه‌هاى خود باز مى‌گشتند، آنها را محرابى براى عبادت و فرصتى براى شب زنده‌دارى قرار مى‌دادند، پس آنان را مى‌ديدى كه بر پاى ايستادگانند و نزديك است كه ارواح پاك ايشان، به خاطر شوقى كه به خدا دارند و براى دور ماندن از عذاب او، از بدنهاشان جدا شود.

معرفت ايشان نسبت به پروردگارشان و چشم داشت آنان به نزديكى و تقرب به او، نمى‌گذارد كه تنهاشان در بستر به آرامش برسد، و آيا ممكن است كسى كه خواستار كارى بزرگ باشد به چنين آرامش و استراحت برسد؟

ترس ايشان از خشم پروردگارشان و عذاب شديد او، خوابگاههاى ايشان را برايشان ناهموار مى‌سازد و به تنشان آزار مى‌رساند. مگر كسى كه مى‌داند كه محكوم به اعدام شده و فردا حكم درباره او اجرا خواهد شد، مى‌تواند در آن شب به خواب رود؟

كانُوا قَلِيلًا مِنَ اللَّيْلِ ما يَهْجَعُونَ‌ «اندكى از شب را به خواب مى‌گذرانيدند.» گفته‌اند كه: هجع به معنى خوابيدن در شب است، و شايد بنا بر آنچه در