تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٤٨ - شرح آيات

وحى كرد.» على بن ابراهيم (رض): «وحى مشافهة» يعنى رو به رو وحى كرد، [٢١] و صادق (ع)/ ١٥٢ به ابو بصير گفت: «اين ابو محمّد! ولايت على بن ابى طالب از زمين نبود، بلكه از آسمان به صورت مشافهه رسيد». [٢٢] [١١- ١٢] و هنگامى كه رسول در نزديك شدن به خدا نور پروردگارش را به چشم خود ديد، او را به بصيرت ايمان در وحى نازل شده بر خودش ديد، و رؤيت قلب آشكارتر و راست‌تر از رؤيت چشم است، بلكه اين رؤيت قلبى تأكيد و تصديقى براى رؤيت نورى بود كه آن را مشاهده كرده بود.

امكان ندارد كه انسان بتواند پروردگارش را با چشمان خويش به صورت مشافهه و رو به رو ببيند، و نه با عقلش، چه آن نيز نعمتى محدود از خدا است، بلكه پروردگارش را به توسط پروردگارش از راه تجلّى او در آيات خلق و وحى مى‌توان ديد.

و در دعا با اشاره به اين حقيقت از زبان امام چنين مى‌خوانيم: «اى آن كه خود دليل ذات خودى، و از همجنسى با آفريدگانت منزّهى ... اى آن كه به خطورهاى گمانى نزديكى، و از ملاحظه كردنهاى با چشم به دورى». [٢٣] هنگامى كه قلب انسان چيزى را مى‌بيند، در رؤيت آن خطا نمى‌كند، بدان سبب كه و جدان انسان حق را قبول دارد.

ما كَذَبَ الْفُؤادُ ما رَأى‌ «قلب دروغ نگفت كه چيزى را ديده است.» از حق نازل شده بر آن از جانب خدا، بلكه يقين قطعى دارد، و ممكن نيست كه جدلها و شبهه‌هاى نادانان او را متزلزل كند، و گفته‌هاى رسول (ص) و رفتارهاى شخصى و اجتماعى او همه دليل بر آن است كه وى هيچ تكلّفى در ايمان خود نداشته و نسبت به آن يقين صادقانه داشته است.

أَ فَتُمارُونَهُ عَلى‌ ما يَرى‌ «چرا با او درباره آنچه ديده است ستيزه‌