مُبِينٍ* وَ جَعَلُوا الْمَلائِكَةَ الَّذِينَ هُمْ عِبادُ الرَّحْمنِ إِناثاً أَ شَهِدُوا خَلْقَهُمْ/ ١٢٦ سَتُكْتَبُ شَهادَتُهُمْ وَ يُسْئَلُونَ* وَ قالُوا لَوْ شاءَ الرَّحْمنُ ما عَبَدْناهُمْ ما لَهُمْ بِذلِكَ مِنْ عِلْمٍ إِنْ هُمْ إِلَّا يَخْرُصُونَ‌ «آيا از آنچه مى‌آفريند، براى خود دختران را برگزيد، و پسران را براى شما انتخاب كرد* و اگر به يكى از ايشان مژده دهند آنچه را كه براى خدا مثل زده بود، چهره‌اش سياه مى‌شود در حالى كه خشمگين است* آيا آن كه آراسته شود در زيور و در ستيزه‌گرى ناآشكار است* و فرشتگان خدا را كه بندگان رحمان‌اند، به صورت زنان فرض كردند، مگر شاهد آفرينش آنان بودند! اين گواهى آنان را ثبت خواهيم كرد و آنان در معرض پرسش قرار خواهند گرفت* و گفتند كه اگر خداوند رحمان مى‌خواست ما آنها را نمى‌پرستيديم، آنان را از اين علمى نيست، و چيزى جز دروغ نمى‌گويند». [٤٥] در اين جا سياق تنها به سفيهانه بودن اين گفته اشاره مى‌كند و آن را همچون مثلى براى گمراهيهاى دليل بر دور بودن از غيب مى‌آورد.

[٤٠] رسولان در برابر رنج و تعبى كه به خاطر مردم تحمل مى‌كنند، پاداشى از ايشان نمى‌خواهند تا براى كافران اين امكان پيدا شود كه بگويند چون توانايى دادن مزد و پاداش نداريم، رسالت را رد مى‌كنيم.

أَمْ تَسْئَلُهُمْ أَجْراً فَهُمْ مِنْ مَغْرَمٍ مُثْقَلُونَ‌ «مگر از ايشان پاداشى طلب مى‌كنى كه آنان را سنگين بار كنى؟» رسول در برابر رهبرى مردم هيچ هدف مادى و مصلحتى ندارد. او از جمله آن كسان نيست كه از آن روى بر جامعه مسلط مى‌شوند كه بر مردمان به سود خود ماليات ببندند و خيرات بلاد و عباد را به خود اختصاص دهند، بلكه چنان مى‌خواهند كه ايشان را پس از فقر غنى سازند، و پس از ترس و هراس آنان را به امنيت و آرامش رسانند، و پس از پراكندگى وحدت را بهره ايشان قرار دهند و، به عبارت ديگر، مى‌خواهند مردمان را به طرف تمدنى ربّانى سوق دهند كه خير ايشان‌

[٤٥] - الزّخرف/ ١٦ تا ٢٠.