تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٠٥ - شرح آيات

كسانى را كه ايمان آوردند و فرزندان ايشان در ايمان پيرو آنان بودند، اين فرزندان را به ايشان ملحق مى‌كنيم.» بدين گونه اسلام هيچ وسيله‌اى براى رفتن به بهشت را جز عمل صالح نمى‌بيند، و به همين سبب پيوستن ذرّيّه به ايشان تنها به نسبت وابسته نيست، بلكه با پيروى از روى فهم از مسير نسل گذشته در طريق «ايمان» است، پس نسبت داشتن محض يا حتى پيروى كردن كوركورانه بنا بر روش قرآن كارى براى فرزندان و وابستگان صورت نمى‌دهد.

نقطه عزيمت در پرداختن به عمل صالح و ادامه دادن به آن، مى‌بايستى منطق سالم بوده باشد. اگر كسى به آداب دينى، بدون داشتن نيت تقرب و نزديك شدن به خدا، بلكه از آن سبب كه در خانواده مسلمانى به دنيا آمده يا در جامعه‌اى مسلمان زندگى مى‌كند و همرنگ با محيط است، يا از ترس سلطان يا براى هدفى مصلحتى چنين مى‌كند، آيا عمل او در نزد خدا مقبول است؟

نسبت حقيقى ميان صالحان به حسب و نسب نيست، و نه پيوستن به تجمع ايشان، بلكه به عملى است كه خالص براى فرمانبردارى از فرمانهاى خدا انجام گرفته باشد.

خداوند متعال مى‌گويد وَ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ لَنُدْخِلَنَّهُمْ فِي الصَّالِحِينَ‌ «و كسانى را كه ايمان آوردند و كارهاى خوب و شايسته كردند در ميان صالحان و شايستگان قرارشان مى‌دهيم»، [٣٠] و قرآن مثالهايى از اين حقيقت از تاريخ نزديكترين بندگان به او يعنى پيامبران براى ما مى‌آورد و مى‌گويد قالَ يا نُوحُ إِنَّهُ لَيْسَ مِنْ أَهْلِكَ إِنَّهُ عَمَلٌ غَيْرُ صالِحٍ فَلا تَسْئَلْنِ ما لَيْسَ لَكَ بِهِ عِلْمٌ إِنِّي أَعِظُكَ أَنْ تَكُونَ مِنَ الْجاهِلِينَ‌ (خدا) گفت: اى نوح! او (يعنى پسرت) از اهل تو نيست، او عملى غير صالح است، پس چيزى را كه بدان علم ندارى از من مخواه، و من به تو پند مى‌دهم كه از نادانان مباش»، [٣١] و گفت:/ ١٠٨