است و به همين دليل است كه حتى امروز كه مذهب سلفى ابن تيميه در قالب وهابيت قدرت و شوكتى يافته است، مسلمانان مالكى آفريقا و اكراد شافعى مذهب كه سخت به برخى از مراسم صوفيانه گرايش دارند و به هيچ قيمتى از مراسمى چون مولد النبى (ص) چشم پوشى نمى‌نمايند عليرغم تبليغات شديد وهابيت با پشتيبانى دولت سعودى كوچكترين توجهى به مذهب سلفى وهابيت ننموده و تبليغات متكى به پول و امكانات سعوديها نتوانسته در جهان امروز نيز در مسلمانان تأثير بسزايى داشته باشد.

٧. تكيه‌گاه اصلى آراء و مذهب سلفى ابن تيميه، بيان رسا و قلم شيوا و فكر سرشار، خود بانى مذهب مى‌باشد و در حقيقت منطق مذهب سلفى ابن تيميه، قائم به شخص او است. گزارشهايى كه از زندگى پرماجراى ابن تيميه در تاريخ بجا مانده نشان از آن دارد كه وى داراى بيانى رسا، حافظه‌اى گسترده و فكرى سرشار و همه چيز و همه جا نگر بوده و هر آنچه را كه از كتاب و سنت و فلسفه و كلام خوانده بود چنان در انديشه خود حاضر داشته كه گويى همه آنها را در پيش رو دارد و از هر كدام در مورد هر مطلبى كه مى‌خواهد مى‌تواند به آسانى انتخاب و در بيان و قلم از آنها استفاده نمايد.

ابن تيميه با استفاده از اين ويژگى توانسته بود براى هر مطلب جزئى در برابر خصم به دهها آيه و حديث تمسك نمايد و با مناسبتهاى بسيار ضعيف و حتى ابهام آميز از آيات و احاديث متعدد بهره بگيرد. عليرغم اينكه در پاره‌اى از موارد هيچ تناسب موضوعى و يا وجه استدلالى بين مدعا و ادله ابن تيميه ديده نمى‌شود و گاه وى همان ادله خصم را براى اثبات مدعاى خود مى‌آورد لكن انبوه آيات و رواياتى كه ابن تيميه پشت سرهم بيان مى‌كند و فرصت قضاوت را از مخاطب خود مى‌گيرد به گونه‌اى مؤثر است كه حداقل او را در ميان دهها آيه و حديث و احياناً ناسزا و اتهامات مكرر گيج و مبهوت مى‌سازد. به عنوان مثال وقتى نظريه امامت از ديدگاه شيعه را مورد نقد قرار مى‌دهد ابتداء چندين سطر دشنامهايى چون نفاق، ارتداد، حماقت و جهالت را با سجع و قافيه مى‌آورد و سپس هرچه آيه درباره نفاق، شرك و حماقت در قرآن است نقل مى‌كند و آنگاه روايات زيادى را براى رد امامت شيعه تحت عناوين فوق ذكر مى‌نمايد و سپس با انتساب رأى خود به سلف، خصم خويش را به عنوان مخالف با رويه همه مسلمانان صدر اسلام متهم به