گستردگى و پيچيدگى بدون شناخت منطق سياسى آن، همان پى‌آمد را به دنبال خواهد داشت كه در تجزيه و تحليل بسيارى از متفكران كه به بررسى انديشه امام (ره) پرداخته و به نتايج غير واقعى و استنباطات نادرست رسيده‌اند به وضوح ديده مى‌شود.

اينان بدون توجه به منطق سياسى امام (ره) و زيربناى اين انديشه سياسى با منطقى بيگانه از منطق حاكم بر انديشه امام (ره) به تجزيه و تحليل پرداخته و قهراً به بيراهه رفته‌اند.

انديشه سياسى امام (ره) را يكبار از درون مى‌نگريم كه بر منطقى استوار و فقهى متكى است و تحليل و ترسيم همه اجزا و مؤلفه‌هاى آن با متدلوژى فقه (علم اصول فقه) ارزيابى و به هم پيوسته شده است. در چنين نگاهى، منطق فقهى مبتنى بر وحى (كتاب و سنت) به عنوان منطق حاكم به چشم مى‌خورد كه در انتساب هر انديشه‌اى به دين و شريعت الهى، ناگزير از اعمال اين منطق مى‌باشيم.

بى‌شك در نگاه از درون به انديشه سياسى امام (ره) و ارزيابى آن از هيچ منطقى جز منطق فقهى نمى‌توان استفاده نمود. در اين كه سخن وحى بر چه چيزى دلالت دارد جز از شيوه‌هاى تفسير متون دينى (هرمنوتيك) نمى‌توان بهره جست.

مردود بودن بكارگيرى روشهاى عقلانى در چنين عرصه‌اى بدان معنى نيست كه در معرفت دينى عقل را كارآيى نيست بلكه بدان معنى است كه صدق و كذب انتساب يك انديشه به دين و وحى را تنها از طريق تفسير صحيح متون دينى برخواسته از وحى مى‌توان بدست آورد.

يكبار ديگر نيز مى‌توان اين انديشه را از بيرون مورد مطالعه و ارزيابى قرار داد.

بى‌ترديد در اين نگاه ملزم به استفاده از منطق فقهى نيستيم و در حقيقت مى‌خواهيم با اين نگاه به اين نتيجه برسيم كه انديشه سياسى برخواسته از فهم صحيح دينى و منطق فقهى را مى‌توان پذيرفت و يا مى‌تواند مفيد و مطلوب باشد.

در اين بررسى ناگزير بايد منطق يك انديشه قابل قبول و نيز منطق يك انديشه سياسى مفيد و مطلوب را مشخص نماييم، اگر منطق فقهى را به عنوان منطق انديشه مقبول و مطلوب پذيرا باشيم بدون ترديد جواب نگاه دوم نيز مثبت خواهد بود لكن اگر از منطق عقل فلسفى يا عقل تجربى استفاده نماييم، با بررسى ديگرى مواجه خواهيم بود كه در اين بررسى بايد توجه داشت كه انديشه سياسى امام (ره) بر منطق فلسفى