منهاج النجاح فی ترجمة مفتاح الفلاح - شیخ بهایی - الصفحة ٤٠١ - دعاى بعد از ركوع وتر

بگوى:

هذا مقام من حسناته نعمة منك، و سيّئاته بعمله، و ذنبه عظيم، و شكره قليل. الهى طموح الآمال قد خابت الّا لديك، و معاكف الهمم قد تقطّعت الّا عليك، و مذاهب العقول قد سمت الّا اليك، فاليك الرّجاء، و اليك الملتجى، يا اكرم مقصود و يا اجود مسئول، هربت اليك بنفسى يا ملجأ الهاربين باثقال الذّنوب احملها على ظهرى، و ما اجد لى اليك شافعا سوى معرفتى بانّك اقرب من رجاه الطّالبون، و لجأ اليه المضطرّون، و امّل ما لديه الرّاغبون.

[اينجا جايگاه كسى است كه نيكى‌هايش نعمتى از سوى توست، و گناهانش مربوط به كردار اوست، و گناهش بزرگ و سپاسش اندك است. خداى من آرزوهاى بلند و بزرگ به هدف نرسد جز به درگاه تو، و همتهاى برپا در درگاه هر كس بريده است جز در پيشگاه تو، و راههاى خردها باز و بلند است جز به سوى تو (كه هرگز به تو دست نيابند)، پس اميدها به تو و پناه آورى‌ها به سوى توست، اى گرامى‌ترين مقصودها، و اى بخشنده‌ترين درخواست‌شدگان، با پاى خود به سوى تو گريختم- اى پناهگاه گريختگان- با بار گناهانى كه به دوشم مى‌كشم و واسطه‌اى به درگاهت ندارم بجز شناختم به اينكه تو نزديكترين كسانى هستى كه طالبان بدو اميد دارند و درماندگان بدو پناهنده مى‌شوند و راغبان آرزوى نعمتهايش دارند].

يا من فتق العقول بمعرفته، و اطلق الالسن بحمده، و جعل ما امتنّ به على عباده كفاء لتأدية حقّه، صلّ على محمّد و آله، و لا تجعل للهموم على عقلى سبيلا، و لا للباطل على عملى دليلا، برحمتك يا ارحم الرّاحمين.

[اى آنكه خردها به شناخت خويش بشكافته‌اى، و زبانها به ستايشت بگشوده‌اى،