منهاج النجاح فی ترجمة مفتاح الفلاح - شیخ بهایی - الصفحة ١٨٦ - فضيلت سجده شكر و آداب آن

بعد از آن هزار مرتبه مى‌فرموده‌اند:

العفو، العفو

. بعد از آن رخساره راست مبارك خود را بر زمين گذاشته سه مرتبه به آواز حزين قائل به اين كلمات مى‌شده‌اند:

بؤت اليك بذنبى، عملت سوءا، و ظلمت نفسى، فاغفر لى ذنوبى فإنّه لا يغفر الذّنوب غيرك مولاى.

[در پيشگاه تو به گناهم معترفم، بد كردم و به خودم ستم نمودم، پس گناهانم را ببخش كه كسى جز تو گناهان را نمى‌بخشد اى مولاى من‌].

بعد از آن رخساره چپ مبارك خود را بر زمين گذاشته سه مرتبه مبادرت به گفتن اين دعا مى‌نموده‌اند:

ارحم من اساء و اقترف، و استكان و اعترف.

[رحم كن به كسى كه بد كرده و گناهان بسيار نموده، و (سپس) اظهار خوارى و فروتنى كرده و به گناه خويش اعتراف نموده است‌].

و چون سر از سجده شكر بردارى بايد گفت:

اللّهمّ لك الحمد كما خلقتنى و لم اك شيئا مذكورا. ربّ اعنّى على اهوال الدّنيا، و بوائق الدّهر، و نكبات الزّمان، و مصيبات اللّيالي و الايّام، و اكفنى شرّ ما يعمل الظّالمون في الارض؛ و في سفرى فاصحبنى، و في اهلى فاخلفنى، و فيما رزقتنى فبارك لى، و في نفسى لك فذلّلنى، و في اعين النّاس فعظّمنى، و اليك فحبّبنى، و بذنوبى فلا تفضحنى، و بعملى فلا تبسلنى، و بسريرتى فلا تخزنى، و من شرّ الجنّ و الانس فسلّمنى، و لمحاسن الاخلاق فوفّقنى، و من مساوى الاخلاق فجنّبنى.

[خداوندا! سپاس از آن توست چنان كه مرا آفريدى و حال آنكه چيز قابل ذكرى نبودم، پروردگار من! مرا بر امور هول‌انگيز دنيا و گرفتاريهاى روزگار و نكبتهاى زمان و مصائب شبها و روزها يارى رسان، و شر آنچه را كه‌