مجموعه ورّام، آداب و اخلاق در اسلام ت تنبیه الخواطر - ورام بن ابی فراس - الصفحة ٢٦٣ - نكوهش دنيا

مى‌خواهد، بايد به معاشرت سگها بسازد.

گويند:

اى كسى كه دنيا را به همسرى مى‌خوانى، از طلب دنيا خوددارى كن تا در امان باشى! براستى هر كه دنياى فريبكار را به همسرى خواند، زفافش نزديك است كه به عزا تبديل شود. (٣١) ابو درداء مى‌گويد: از پستى دنيا در پيشگاه خداست كه خداوند را جز در دنيا نافرمانى نكنند، و كسى بر آنچه نزد خداست نرسد جز آن كه دنيا را ترك كند. (٣٢) مردى به امير المؤمنين (ع) گفت: دنيا را برايم توصيف كن! آن بزرگوار فرمود:

چگونه براى تو وصف كنم سرايى را كه هر كس تندرست باشد، غافل از نعمت، و هر گاه بيمار شود، پشيمان و نادم شود، و هر كس تنگدست باشد، غمگين و هر كه بى‌نياز شود، دچار فتنه و بلا شود، در حلال آن حساب و در حرامش عقاب است. (٣٣) بار ديگر از آن بزرگوار همين درخواست شد، فرمود: مفصّل وصف كنم يا مختصر؟ عرض شد: كوتاه، فرمود: حلال دنيا حساب دارد، و حرامش مجازات و كيفر.

حكيمى گويد: از دنياى جادوگر بپرهيزيد كه دلهاى دانشمندان را سحر مى‌كند! ديگرى مى‌گويد: دنيا و آخرت در يك دل جمع مى‌شوند، اما هر كدام كه پيروز شد، آن ديگرى مطيع وى شود.

ديگرى گويد: به اندازه‌اى كه غم دنيا را مى‌خورى، غم آخرت از دلت بيرون شود، و به هر مقدار كه در غم آخرت باشى، غم دنيا از دلت بيرون مى‌شود.

حضرت عيسى (ع) فرمود: دنيا و آخرت، دو هوويند، پس به هر مقدار كه‌